Κατ’ οίκον εκπαίδευση: Μια θεωρητική προσέγγιση

ΠΤΥΧΙΑΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΘΕΜΑ:  «Κατ’ οίκον εκπαίδευση : Μια θεωρητική προσέγγιση»

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΤΜΗΜΑ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ: ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2012

«Ο στόχος της ολοκληρωτικής εκπαίδευσης δεν ήταν ποτέ να εμφυσήσει πεποιθήσεις, αλλά να καταστρέψει την ικανότητα διαμόρφωσης αυτών»  (Hannah Arendt)

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤ’ ΟΙΚΟΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

 Η κατ 'οίκον εκπαίδευση είναι η πιο ευέλικτη και ποικιλόμορφη εκπαιδευτική επιλογή η οποία είναι διαθέσιμη σήμερα. Η ποικιλία των μορφών της κατ 'οίκον διδασκαλίας αντικατοπτρίζει την ποικιλομορφία των ανθρώπων που επιλέγουν αυτή τη μέθοδο. Μερικές οικογένειες οργανώνουν την διδασκαλία στο σπίτι με την ίδια μορφή  ενός παραδοσιακού σχολείου, διδάσκοντας στα παιδιά τα ίδια μαθήματα και με τον ίδιο τρόπο που διδάσκονται σε δημόσιο σχολείο. Μερικές οικογένειες χρησιμοποιούν την αντίθετη προσέγγιση και εκπαιδεύουν τα παιδιά με μια πολύ λιγότερο δομημένη προσέγγιση όσον αφορά το πρόγραμμα, βασιζόμενοι στα ενδιαφέροντα και στην ετοιμότητα των παιδιών.

 Τα περισσότερα παιδιά που κάνουν κατ’ οίκον εκπαίδευση, ωστόσο, χρησιμοποιούν μια εκλεκτική προσέγγιση, η οποία 
είναι εν μέρει δομημένη αλλά βασίζεται και στα ενδιαφέροντα των παιδιών. Αυτή η μέθοδος επιτρέπει στους γονείς να επιλέξουν τις τάξεις και τα υλικά που ανταποκρίνονται στις ανάγκες των παιδιών τους. Αυτά μπορεί να είναι σε μορφή κολλεγίου, σε συλλογικές τάξεις (co-op classes, είναι ένας συνδυασμός επιρροών από διάφορες οικογένειες που ενώνουν τις δυνάμεις τους για να διδάξουν τα παιδιά τους ότι μπορεί η κάθε μια να προσφέρει στη διδασκαλία), τα σχολεία charter(είναι σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που λειτουργούν με δημόσιες δαπάνες αλλά και με δωρεές ιδιωτών αλλά δεν ακολoυθούν διάφορους κανόνες και ρυθμίσεις όπως συμβαίνει με τα δημόσια σχολεία, δίνοντας βέβαια αναφορά για τα διάφορα αποτελέσματα της συγκεκριμένης μεθόδου. Είναι δηλαδή μέρος του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος συνεπώς δεν επιτρέπεται να χρεώνουν δίδακτρα.), ανεξάρτητα προγράμματα σπουδών,  μεθόδους μαθητείας, εθελοντισμού, καθώς και μια σειρά από άλλες επιλογές.

Τα παιδιά των οικογενειών που κάνουν κατ’ οίκον εκπαίδευση μπορεί να είναι παιδιά που προέρχονται από υψηλά κοινωνικοοικονομικά στρώματα αλλά και χαμηλά. Ζουν στην πόλη, στα προάστια, σε οποιοδήποτε μέρος και μπορεί να έχουν ισχυρά θρησκευτικά πιστεύω αλλά και αδύναμα.

Πολλοί έχουν επιλέξει τον συγκεκριμένο τρόπο εκπαίδευσης για γεωγραφικούς λόγους π.χ κατοικούν σε απομονωμένες περιοχές και είναι δύσκολη η φοίτηση σε κάποιο σχολείο, άλλοι πάλι για θρησκευτικούς λόγους ενώ πολλοί επειδή θεωρούσαν ότι υπάρχει μεγαλύτερη ευελιξία στο πρόγραμμα μαθημάτων στο σπίτι. Ενώ άλλοι θεωρούν ότι χρειάζεται να ασχολούνται με την ανάπτυξη και την μόρφωση του παιδιού τους και ότι τα παιδιά χρειάζεται να μαθαίνουν από ανθρώπους που ενδιαφέρονται πραγματικά για αυτά.. Ακόμα μερικοί γονείς θέλοντας να  μεταδώσουν στα παιδιά τους την χριστιανική ηθική θεωρούν ότι μέσα από την μελέτη της Βίβλου θα επιτευχθεί ο συγκεκριμένος στόχος τους. Είναι ένας τρόπος μάθησης ο οποίος απαιτεί αφοσίωση και δημιουργικότητα από μέρους των γονέων για να επιτευχθούν και οι ανάλογοι στόχοι.

Οι νομοθεσίες των πολιτειών περιγράφουν ποικιλοτρόπως το homeschooling, βέβαια αυτοί που εφαρμόζουν αυτήν την μέθοδο προτιμούν να την εκφράζουν ,με μια δυο φράσεις όπως: «κατ’ οίκον εκπαίδευση» ή «μάθηση στο σπίτι».Ο John Holt, αυτός που συνέβαλε στην ανάπτυξη και του μοντέρνου homeschooling εξήγησε ότι δεν είναι απλά μια εναλλακτική μορφή σχολείου. Συγκεκριμένα  αναφέρει ότι χρησιμοποίησε αυτές τις λέξεις θέλοντας να γίνει κατανοητό και πιο οικείο στο κοινό. Βέβαια η λέξη home δεν ανταποκρίνεται πλήρως σε αυτήν την μέθοδο διότι η εκμάθηση μπορεί να γίνει και σε βιβλιοθήκη, στο ύπαιθρο και μπορεί να εφαρμόζεται σε μικρές ομάδες παιδιών.( Rivero, 2007, 24)

ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΤΟ «HOMESCHOOLING» ΣΤΙΣ ΗΠΑ

Η ιδέα του homeschooling δεν είναι κάτι καινούργιο, είχε αρχίσει να εφαρμόζεται από την δεκαετία του ’50 δηλαδή τότε άρχισε να εμφανίζεται και χρόνο με τον χρόνο αποκτά όλο και περισσότερους υποστηρικτές στις Η.Π.Α, αυξάνοντας ταυτόχρονα και τα ποσοστά οικογενειών και μαθητών που ακολουθούν αυτήν την μέθοδο διδασκαλίας και εκπαίδευσης. Βέβαια αρχικά δεν είχε την συγκεκριμένη «μορφή». Ουσιαστικά είναι ένα κίνημα που ξεκίνησε το 1960 από τα «Παιδιά των λουλουδιών»,απαλλαγμένο από τις στενές δομές των δημόσιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και που υιοθετήθηκε από τις θρησκευόμενες οικογένειες( Vender,2004,1). Στα τέλη του 20^ου αι. νομιμοποιήθηκε αυξάνοντας κάθε χρόνο την αναγνωρισιμότητά του ως ένας εναλλακτικός τρόπος εκπαίδευσης για τα παιδιά της Αμερικής. Ο John Locke , τον 17^ο αι., υποστήριζε ότι τα παιδιά μπορούν να βρουν την εκμάθηση ανάγνωσης και γραφής τόσο σημαντική και ελκυστική ώστε μπορούν να την κατορθώσουν από τα άλλα παιδιά αν οι γονείς δεν μπορούν να προσφέρουν κάτι τέτοιο.( Rivero, 2007, 27)

Στα τέλη της δεκαετίας του 19^ου αι. οι γονείς άρχισαν να βλέπουν την φοίτηση στο σχολείο σε μια  ανοδική πορεία. Τα σχολεία έγιναν πιο επαγγελματικά δίνοντας βάσει στην Παιδαγωγική και στη σωστή διαχείριση των μαθητών. Παρόλα  αυτά πολλοί γονείς επέλεξαν την εκπαίδευση στο σπίτι.

Πριν 30 χρόνια η κατ’οίκον εκπαίδευση ήταν ένα  μικρό κίνημα. Κατά την διάρκεια των 1960 και 1970 οι John Holt και ο Raymond Moore ενέπνευσαν τους γονείς να στραφούν στην εκπαίδευση στο σπίτι (Knowles, Marlow,& Muchmore, 1992,Lyman,1998, στο: Grubb,1998 ,4  ).Υποστήριζαν ότι τα σχολεία από την φύση τους έχουν  γραφειοκρατικό χαρακτήρα , ότι δεν δίνουν ανθρώπινα μηνύματα και ότι μετατρέπουν τα παιδιά σε πειθήνια όργανα της πολιτείας.(Franzosa, 1991,Kirschner,1991, στο: Grubb ,1998,5  ). Ο Holt Το 1977 στο διμηνιαίο περιοδικό με τίτλο «Growing without schools» ενστερνίζεται μια φιλελεύθερη άποψη ότι τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα σε  μη-δομημένες εμπειρίες πραγματικής ζωής στο περιβάλλον που γαλουχήθηκε το εκάστοτε παιδί  στηρίζοντας το «unschooling». Θεωρούσε ότι οι γονείς  και το σπίτι είναι οι καλύτεροι και σοφότεροι εκπαιδευτικοί και όχι οι δάσκαλοι και το σχολείο. Πίστευε πως η δημιουργική μάθηση στηρίζεται στο ενδιαφέρον και στην ευφυΐα του παιδιού και όχι στον δάσκαλο. Επίσης μέσω των διάφορων συγγραφικών του έργων προσπαθεί να στρέψει το ενδιαφέρον τους στον έλεγχο της μόρφωσης των παιδιών τους. Μερικοί φιλελεύθεροι γονείς πίστευαν ότι οι συνέπειες της κατ’ οίκον εκπαίδευσης είναι που οδηγούνται από την  περιέργεια που έχει το παιδί από τη φύση του και την  ατομική ευημερία και δεν είναι ανησυχία της πολιτείας. Οι γονείς με αυτόν τον προσανατολισμό ονομάζονται από την Van Galen παιδαγωγοί όπως επίσης σε συνδυασμό με την παραπάνω θέση και ο ισχυρός προσανατολισμός στην ανεξαρτησία και την αυτονομία του ατόμου. Δεν της άρεσε η επαγγελματικοποίηση και η γραφειοκρατία, καθώς αυτά αποτελούσαν έναν μικρόκοσμο της σύγχρονης κοινωνίας.( Galen,1991, στο: Grubb,1998, 5 ). Επίσης η Van Galen σκιαγράφησε τους παράγοντες που επηρεάζουν την ιδεολογία που εκπροσωπούν οι Χριστιανοί που αντιτίθεται στο ‘κοσμικό’ πρόγραμμα σπουδών του δημόσιου σχολείου. Αυτή η διαφορετική ‘οπτική’ της κατ’ οίκον εκπαίδευσης άρχισε να γίνεται δημοφιλής την ίδια στιγμή με το κίνημα του Holt κάτω όμως  από την επίδραση του Raymond Moore.

H σύγχρονη κατ’ οίκον εκπαίδευση ξεκίνησε τη δεκαετία του 1970 με διπλή ώθηση, μια ομάδα «θερμά θρησκευόμενη» και η άλλη μπορεί να χαρακτηριστεί ως «οι κληρονόμοι-συνεχιστές» των φιλοσοφικών απόψεων του Jean-Jacques Rousseau (Guterson, 1992, στο:Isenberg,2007, 388). Διακρίνονται μεταξύ αυτών των ομάδων και οι κοινωνιολόγοι Van Galene και Stevens  .Το βασικό κίνητρο για την μερίδα των θρησκευόμενων (Προτεσταντών, Πεντηκοστιανών και Ευαγγελιστών της Αμερικής)  είναι η πεποίθηση ότι τα τοπικά σχολεία διδάσκουν ένα πρόγραμμα σπουδών μη αποδεκτό όσον αφορά τα θρησκευτικά πιστεύω τους. Για τους άλλους, είναι μια διαδρομή για μια ανώτερη ακαδημαϊκή εκπαίδευση. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, και οι δύο ομάδες ,που αναφέραμε παραπάνω, συνεργάστηκαν για να καθιερωθεί νομικά το δικαίωμα για κατ’ οίκον εκπαίδευση σε κρατικό επίπεδο. Πολλές σχολικές περιφέρειες ακολουθούσαν την υποχρεωτική παρακολούθηση στο δημόσιο σχολείο θεωρώντας την εκπαίδευση στο σπίτι ως μορφή «σκασιαρχείου» Ορισμένες από τις πρώτες επαφές μεταξύ των δημοσίων αρχών του σχολείου και των υποστηρικτών της κατ' οίκον εκπαίδευσης ήταν ανταγωνιστική.

Οι υποστηρικτές της κατ 'οίκον εκπαίδευσης απάντησαν με τη δημιουργία δικτύων στήριξης και την επιδίωξη των νομικών και πολιτικών σταθμών να νομιμοποιήσουν την κατ' οίκον διδασκαλία (Cibulka, 1991, στο:Isenberg,2007, 388 ). Το 1983, ο Michael Farris ίδρυσε μια εθνική οργάνωση την: Home School Legal Defense Association (HSLDA), για την παροχή νομικής βοήθειας σε προτεστάντες που έκαναν κατ 'οίκον εκπαίδευση. Στη Φλώριντα, οι υποστηρικτές της κατ 'οίκον εκπαίδευσης οργανώθηκαν σε όλη την πολιτεία  με ένα εκλεγμένο πρόεδρο και 12 αιρετά περιφερειακά στελέχη. Μέσα από ένα συνδυασμό ευνοϊκών καταστάσεων, δικαστικών αποφάσεων και το καταστατικό, η κατ 'οίκον εκπαίδευση έγινε νομικά θεσμοθετημένη σε κάθε πολιτεία. Η δημιουργία ευνοϊκών νόμων αποτελεί απόδειξη για το πώς μια μικρή, οργανωμένη ομάδα συμφερόντων  (επειδή πολλές μητέρες που κάνουν homeschooling δεν εργάζονται) μπορούν να κατακτήσουν πολλά ώστε να επικρατήσουν πολιτικά. Το homeschooling κατάφερε όχι μόνο να κερδίσει ένα νομικό καθεστώς με ελάχιστες ρυθμίσεις, αλλά και τον περιορισμό των δεδομένων που θα μπορούσαν να συλλέγονται για τα παιδιά που κάνουν κατ’ οίκον εκπαίδευση. Eνώ επίσης σε εθνικό επίπεδο, μπόρεσε να ασκήσει μια ισχυρή επιρροή.

 Η δημιουργία ενός νομικού δικαιώματος της κατ 'οίκον εκπαίδευσης σε συνδυασμό με την επέκταση του Διαδικτύου κατάφερε να ενεργοποιήσει μια έκρηξη ανάπτυξης σε κατ' οίκον διδασκαλίας στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Το Internet διευκόλυνε την παράδοση και εύρεση υλικών για το homeschooling  στις οικογένειες. Αφού διευρύνθηκε ο θεσμός της κατ' οίκον εκπαίδευσης, η στενή σχέση μεταξύ των δύο ομάδων (των θρησκευόμενων και των ιδεολόγων) αποδυναμώθηκε, ωστόσο οι υποστηρικτές και των δύο τύπων πολλαπλασιάστηκαν  (Stevens, 2001, στο:Isenberg,2007, 389).

ΘΕΣΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

To homeschooling άρχισε να αναπτύσσεται από μια γονεϊκή παρέμβαση, αν μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε έτσι, σε ένα διευρυμένο εθνικό κίνημα για την εκπαίδευση Κ-12 (  χρησιμοποιείται για να δηλώσει την πρωτοβάθμια και την δευτεροβάθμια εκπαίδευση) στο σπίτι και στις 50 πολιτείες στην Αμερική. Οι οικογένειες αυτές έχουν συστήσει αρκετές οργανώσεις και έχουν πετύχει την πρόσβαση των παιδιών και σε κολλέγια. Περίπου 1.350.000 παιδιά κάνουν homeschooling καθιστώντας το ζωτικής σημασίας μέθοδο και ευρέως διαδεδομένη πλέον όσον αφορά στην δημόσια παιδεία και στην πολιτική δύναμη της κοινωνίας των Η.Π.Α.(Cooper&Sureau,2007,110)

Η κατ 'οίκον εκπαίδευση αναπτύχθηκε ως απάντηση στις νομοθετικές και πολιτικές των  50 πολιτειών που θεωρούν παράνομο να κρατούν οι γονείς  τα παιδιά στο σπίτι για την εκπαίδευσή τους στο πλαίσιο των υποχρεωτικών εκπαιδευτικών νόμων (Erickson, 2005,στο: Cooper&Sureau,2007,112). Οι γονείς απομακρύνουν τα παιδιά τους από το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα, επικαλούμενοι τις περισσότερες φορές τη «σύγκρουση» μεταξύ των θρησκευτικών πεποιθήσεων και το κοινό πρόγραμμα του σχολείου. Επιπλέον, ένας αριθμός των γονέων που υποστηρίζουν την κατ’ οίκον εκπαίδευση με την πεποίθηση ότι τα παιδιά τους εξυπηρετούνται καλύτερα όταν είναι οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί. Ο McCarthy (McCarthy,1992 στο: Cooper&Sureau,2007,112-113) αναφέρει η θρησκευτική δεξιά επέκρινε την προώθηση του «κοσμικού ανθρωπισμού» ή αλλιώς φιλοσοφία της «Νέας Εποχής». Επιπλέον, δηλώνει ότι οι γονείς που ασκούν κατ’ οίκον εκπαίδευση στα παιδιά τους το κάνουν για την ασφάλεια των παιδιών, από την πιθανή έκθεσή τους στα ναρκωτικά και το αλκοόλ. Οι Princiotta και Bielick (Princiotta & Bielick,2006, στο: Cooper & Sureau,2007,113) διαπίστωσαν ότι οι γονικές ανησυχίες και  αντιρρήσεις για το σχολικό περιβάλλον ήταν μερικοί από τους λόγους που αναφέρονται από τους γονείς για την προτίμηση της κατ 'οίκον εκπαίδευσης (31,2%) (Collom & Mitchell, 2005, στο: Cooper & Sureau,2007,113). Αυτή η άποψη των γονέων συνοδευόταν και από τις θρησκευτικές ή ηθικές ανησυχίες για την εκπαίδευση των παιδιών τους (αναφέρθηκε από το 29,8% των γονέων που ρωτήθηκαν), στη συνέχεια, από την αίσθηση της δυσαρέσκειας με την εκπαίδευση σε άλλες σχολές (16,5%), για τα παιδιά που απαιτούνται ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες (7,2 %), και για τα παιδιά με σωματική ή πνευματικό-συναισθηματικό πρόβλημα (6,5%). Αυτές οι οικογένειες ενήργησαν από την εμπειρία της καταπίεσης (έστω και αν αντιλαμβάνονται τον εαυτό) και μεταφέρθηκε σε μια αρένα όπου αναγκάστηκαν να αγωνιστούν με άλλες μορφές καταπίεσης και πρόκλησης. Η κίνηση αυτή έγινε τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος της από τους «Λευκούς» κατοίκους της Αμερικής ( το 77%) (Princiotta & Bielick, 2006, στο: Cooper & Sureau,2007,113).Οι υποστηρικτές της κατ 'οίκον εκπαίδευσης έχουν υπομείνει ,θα μπορούσαμε να πούμε, μια διαδικασία δίωξης από τις δημόσιες αρχές. Μέχρι τη δεκαετία του 1970, για παράδειγμα,  η εκπαίδευση των παιδιών στο σπίτι κατά τη σχολική ηλικία θεωρούνταν αντίθετη προς το νόμο στα περισσότερα κράτη των ΗΠΑ. Με διάφορες εκστρατείες οι οποίες προέρχονταν από θρησκευόμενους και φιλελεύθερους που στήριζαν το δικαίωμα αυτής της μεθόδου εκπαίδευσης κατάφεραν να πετύχουν τη νομιμοποίηση της και στα 50 κράτη των ΗΠΑ. Μέχρι το 1993, ένα πολιτικό επίτευγμα είχε συμβεί, η κατ 'οίκον εκπαίδευση αναγνωριζόταν πλέον ως νόμιμη σε 50 πολιτείες  (Somerville, 2005, στο: Cooper & Sureau,2007,113).

Σήμερα, οι πολιτείες επιτρέπουν την εκπαίδευση των παιδιών στο σπίτι, ως εναλλακτική λύση για την φοίτηση τους στο δημόσιο σχολικό σύστημα. Τριάντα τέσσερα κράτη (συμπεριλαμβανομένης και της Περιφέρειας της Κολούμπια) έχουν καταστατικό ή τους κανονισμούς που αναγνωρίζουν ειδικά την εκπαίδευση στο σπίτι ή τα  ιδιωτικά σχολεία ως διακριτή κατηγορία της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Τα υπόλοιπα 16 κράτη, περιλαμβάνουν μέσα σε ένα ιδιαίτερο καθεστώς την κατ’ οίκον εκπαίδευση που σχεδιάστηκε για την εκκλησία , τα θρησκευτικά  και ιδιωτικά σχολεία θέτωντάς την σε ένα γενικότερο πλαίσιο των νομικών συστημάτων της εκάστοτε πολιτείας (Gordon, 1994, στο: Cooper & Sureau,2007,113).  Ο Somerville (Somerville, 2005, στο: Cooper & Sureau,2007,113) εξήγησε ότι:  « Η κατ 'οίκον εκπαίδευση θεωρείται παράνομη στις περισσότερες πολιτείες και αργά το 1975, οδηγώντας τις οικογένειες  στο υπόγειο για να κρύψουν τα παιδιά τους από τις δημόσιες αρχές» (σελ. 136). Ο  Holt (Holt ,1976,στο: Cooper & Sureau,2007,113) υποστήριξε ότι ο σχηματισμός μιας τέτοιας «υπόγειας πορείας " θα χαράξει ένα νέο μονοπάτι, εάν βέβαια οι άλλοι θα ακολουθήσουν» .Οι Burkard και O'Keeffe (Burkard & O'Keeffe 2005, στο: Cooper & Sureau, 2007 ,114), γράφοντας υπό μια διεθνή προοπτική, εξήγησαν  ότι πολλές από τις αρνητικές πολιτικές αντιδράσεις όσον αφορά την  κατ 'οίκον εκπαίδευση προήλθαν από αυτούς που επενδύουν στην υποχρεωτική για όλους δημόσια εκπαίδευση, η οποία αυξήθηκε κατά τη διάρκεια της εποχής της εκβιομηχάνισης .

Οι Burkard και O'Keeffe υποστήτιξαν, δεδομένης της ανομοιογένειας της δημόσιας εκπαίδευσης και τον αριθμό των φοιτητών που «σταματούν το σχολείο» και «και κάνουν κοπάνα από τη τάξη», τη γνώμη  ότι το δικαίωμα των γονέων να κάνουν τα παιδιά τους homeschooling θα πρέπει να θεσπιστεί από το νόμο, και η απειλή της δίωξης του να  αφαιρεθεί ". Αυτή η πολιτική αντίσταση για «σχολείο» στο σπίτι προήλθε από εκείνους που έβλεπαν (και βλέπουν) την κίνηση αυτή επιζήμια για το «κοινό καλό» και την ποιότητα της εκπαίδευσης. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι το θεμελιώδες δικαίωμα της θρησκευτικής λατρείας, με βάση την Πρώτη Τροπολογία του Συντάγματος των ΗΠΑ-νομιμοποιήθηκε η κατ’ οίκον εκπαίδευση. Ο Apple (Apple ,2005, στο: Cooper & Sureau, 2007,114), παρόλο που αναγνωρίζει τα προβλήματα (και τους κινδύνους) της δημόσιας εκπαίδευσης, ωστόσο δηλώνει ως επικίνδυνο και διχαστικό το κίνημα της κατ’ οίκον εκπαίδευσης. Όλο και περισσότεροι γονείς νιώθουν να απειλούνται τα παιδιά τους από τα δημόσια σχολεία, έχοντας ως συνέπεια και αντίκτυπο τα αισθήματα ανασφάλειας από μέρους τους για τα παιδιά τους.

Ο κίνδυνος, που o Apple όπως και άλλοι κριτικοί της κατ’ οίκον εκπαίδευσης (όπως ο Reich,) όπως διαπιστώνεται , βρίσκεται στη «διαρροή του χρήματος» από τη δημόσια στην κατ’ 'οίκον εκπαίδευση, ακόμα και για την αγορά των υλικών θρησκευτικού περιεχομένου και προγραμμάτων σπουδών, τα οποία θεωρούνται από τους κριτικούς ως διχαστική και λανθασμένη χρήση της δημόσιας χρηματοδότησης.

Η αύξηση του αριθμού των οικογενειών αυτών, και η αίσθηση της αποξένωσης από τα δημόσια σχολεία, έχει δημιουργήσει μια ισχυρή πολιτική κατάσταση , στηριζόμενη στη βασική οικογενειακή μονάδα, σε εκκλησίες, κοινότητες και δίκτυα που σχετίζονται με το θέμα και συνδέονται μεταξύ τους με το Διαδίκτυο (Apple, 2005 , στο: Cooper & Sureau, 2007,115).Αυτή η μορφή πολιτικής δράσης είναι λαϊκή και βασική –καταστάσεις που συνθέτουν  ένα δυνατό κοινωνικό και πολιτικό κίνημα Ίσως οι δύο όψεις της εκπαίδευσης, του δημόσιου ή θεσμικού έναντι του ιδιωτικού ή οικογενειακού -είναι καλύτερο να τα δούμε ως ένα ανταγωνισμό μεταξύ των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών που πραγματοποιήθηκε ενάντια στην εξουσία του κράτους να ελέγξει το άτομο. Όπως έγραψε ο Meyer (Meyer ,2000, στο: Cooper & Sureau, 2007,115)  : Χωρίς τη δέουσα διαδικασία, ή οποιαδήποτε απόδειξη της αποτυχίας ή την ανικανότητα των παιδιών, που αισθάνονται  μη ελεύθεροι και την αίσθηση να τους φυλακίζει το κράτος ή άλλοι δημόσιοι οργανισμοί οδηγεί στην κατάφωρη παραβίαση των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το δικαίωμα και καθήκον να το κάνουμε αυτό για τους νέους αντανακλά την υπέρβαση της κατάστασης της εκπαίδευσης, η οποία αποτελεί συστατικό στοιχείο της σωστής προσωπικότητας και αφορά τα παιδιά σωστά να γενικεύσουν τη γνώση. Έτσι, το πρώτο βήμα στον πολιτικό αγώνα για την κατ 'οίκον εκπαίδευση ως μια μορφή ιδιωτικοποίησης ήρθε στο ιδεολογικό επίπεδο, όπου το δικαίωμα να κάνουν homeschooling δέχθηκε επίθεση και δοκιμάστηκε από  νόμο του κράτους και της κοινής γνώμης. Αυτή η μάχη για την επικράτηση της κατ’ οίκον εκπαίδευσης έδωσε την αντίληψη και ώθηση για αγώνα ενάντια στην αδικία, και μια αναδυόμενη πίστη σε θρησκευτικά και ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες.

Οι υποστηρικτές  της κατ 'οίκον εκπαίδευσης έχουν κάνει μια τακτική καταβολής  αγωγών πίεσης στα δικαστήρια  για να προστατεύσουν το δικαίωμά τους για αυτονομία στη διδασκαλία των παιδιών τους και να αποκτήσουν πρόσβαση στους δημόσιους πόρους (εξωσχολικά προγράμματα, ειδικές ανάγκες των υπηρεσιών, ακόμη και ορισμένες δημόσιες σχολικές τάξεις). Για ορισμένα σημαντικά  ζητήματα, που αφορούν τους λόγους που έγιναν δικαστήρια για το συγκεκριμένο θέμα  είναι τα παρακάτω:

1)Ελευθερία στην κατ’ οίκον εκπαίδευση. Ο Somerville εξήγησε ότι αυτές οι οικογένειες ζητούσαν δικαιώματα που απόρρεαν από το Σύνταγμα των ΗΠΑ, επικαλούμενος την πρόθεσή τους  να  εργαστούν στην κοινωνία. Αρχικά λοιπόν ήθελαν να υιοθετήσουν εκείνες τις δημόσιες πολιτικές και δράσεις σε κρατικό κα τοπικό επίπεδο όπου θα μπορούσαν να παραπεμφθούν  στο δικαστήριο, και, δεύτερον, να είναι προσεκτικοί σε νέους νόμους που προέρχονται από το Κογκρέσο και όπου οι νομοθέτες προσπαθούν να περιορίσουν τα δικαιώματα των παιδιών αυτών. Παρά το γεγονός ότι το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ δεν έχει συγκεκριμένα αποφανθεί σχετικά με τη συνταγματικότητα της κατ 'οίκον διδασκαλίας, μια οικογένεια στο Winnsconsin το 1972 δικαιώθηκε διότι απομάκρυνε τα παιδιά της από τη δημόσια εκπαίδευση στην ηλικία των 14 χρόνων .Η απόφαση αυτή επιβεβαίωσε τα δικαιώματα των γονέων στην προάσπιση των θρησκευτικών πεποιθήσεων και των αξιών τους, που ήδη αναφέρθηκε ως ένα σημαντικό λόγο για την ένταξή τους στο κίνημα της κατ’ οίκον εκπαίδευσης. Ο δικαστής Gill που ανέλαβε τη συγκεκριμένη υπόθεση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι γονείς έχουν το θεμελιώδες δικαίωμα να κατευθύνουν την εκπαίδευση και την ανατροφή των παιδιών τους. Το δικαίωμα αυτό συνεπάγεται την επιλογή και την ελεύθερη βούληση να εφαρμόσουν την συγκεκριμένη  εναλλακτική εκπαιδευτική μέθοδο της κατ’ οίκον εκπαίδευσης αντί των δημόσιων σχολείων.

Σε επόμενα δικαστήρια για τέτοιες υποθέσεις που αφορούν δηλαδή την ελευθερία επιλογής των γονέων για κατ’ οίκον εκπαίδευση, το αίτημα των γονέων για δικαίωμα επιλογής να εκπαιδεύουν τα παιδιά τους στο σπίτι έγινε δεκτό. Αν και η κατ 'οίκον εκπαίδευση θεωρούταν αδίκημα σχεδόν σε κάθε κράτος πριν από 20 χρόνια, από το 1999 νομιμοποιήθηκε, ξεκινώντας με μια υπόθεση στο  Τέξας (1987). Ενώ σε άλλα κράτη όπως Πενσυλβάνια και Νέα Υόρκη είχαν νόμους τοπικής έγκρισης , που σήμαινε  ότι οι γονείς δεν μπορούσαν να κρατήσουν τα παιδιά τους στο σπίτι χωρίς την άδεια από τις τοπικές αρχές και το σχολείο στο οποίο ανήκαν.

Μετά τη γενική αποδοχή της έννοιας και της πρακτικής της κατ 'οίκον εκπαίδευσης, οι εθνικές και κρατικές δικαστικές υποθέσεις αντιμετωπίζονται με συνέπεια  σε τρία σημαντικά ζητήματα:1) τα δικαιώματα των γονέων, 2)υποχρεωτική φοίτηση, και 3) τις εκπαιδευτικές απαιτήσεις. Αυτό βέβαια επηρέασε και την όλο και αυξανόμενη ζήτηση του κινήματος αυτού.

2)Την άσκηση ελέγχου του μορφωτικού επιπέδου μέσω εξετάσεων :Παρά τις συνεχιζόμενες εργασίες τους για να αποκτήσουν ισότητα και πρόσβαση , στο νομοθετικό πλαίσιο οι υποστηρικτές της κατ’ οίκον εκπαίδευσης έχουν συναντήσει δυσκολίες σε διάφορα σημεία. Ο  Murphy, επικύρωσε την Arkansas Homeschool Act που υποχρέωσε τους μαθητές της κατ’ οίκον εκπαίδευσης να λαμβάνουν τυποποιημένα τεστ κάθε χρόνο, μέχρι την ηλικία των 14 χρόνων. Εάν τα παιδιά δεν κατορθώσουν να συγκεντρώσουν ένα σύνολο βαθμών  μέσα σε 8 μήνες , με συγκεκριμένο επίπεδο βάσης θα πρέπει να τοποθετηθούν σε δημόσιο τοπικό σχολείο ή σε κάποιο ιδιωτικό, όριζε η απόφαση . (McCarthy, 1992, στο:Cooper & Sureau,2007,118). Στο Τέξας, το αίτημα των γονέων να διαχειριστούν οι ίδιοι τις εξετάσεις έγινε δεκτό από τα δικαστήρια. Ακόμα θεώρησαν την κατ’ οίκον εκπαίδευση ως μια μορφή ιδιωτικού σχολείου εφόσον πληρούσαν κάποιες προϋποθέσεις, όπως το να στηρίζονται σε βιβλία , όλο αυτό να μην είναι μια απάτη και να χρησιμοποιείται εγκεκριμένο υλικό όπως συμβαίνει και στα ιδιωτικά σχολεία.

3)Τη συμμετοχή σε εξωσχολικά προγράμματα στα δημόσια σχολεία: Οι σπουδαστές που κάνουν κατ’ οίκον εκπαίδευση υποστήριξαν ενώπιον των δικαστηρίων το δικαίωμα να συμμετέχουν σε εξωσχολικές και άλλες δημόσιες σχολικές δραστηριότητες. Για παράδειγμα, το Ανώτατο Δικαστήριο του Μichigan επικύρωσε την απόρριψη ενός κατώτερου δικαστηρίου σε μια υπόθεση που επέτρεψε η Kenowa Hills School District να απαγορεύει τους φοιτητές που έκαναν κατ’ οίκον εκπαίδευση να συμμετέχουν σε εξωσχολικές δραστηριότητες στα τοπικά δημόσια σχολεία. Η οικογένεια υποστήριξε ότι η έλλειψη συμμετοχής επηρέασε αρνητικά τις πιθανότητες του μαθητή  να κερδίσει μια αθλητική υποτροφία για το κολέγιο. Εντέλει το Δικαστήριο Εφέσεων του Μichigan έκρινε ότι η συμμετοχή σε  εξωσχολικά αθλητικά προγράμματα ότι είναι δικαίωμα των παιδιών αυτών. Σχολικές και αθλητικές ενώσεις έχουν κερδίσει σχεδόν σε κάθε πρόκληση για τις πολιτικές που προσπάθησαν να απαγορεύσουν τους φοιτητές που έκαναν κατ’ οίκον εκπαίδευση τη συμμετοχή σε αθλητικές ομάδες και σε εξωσχολικές δραστηριότητες και λέσχες (Soronen, 2006, στο: & Sureau,2007,120-121 ).

4)Το θέμα της μερικής δημόσιας σχολικής φοίτησης : Το θέμα της μερικής δημόσιας σχολικής φοίτησης έχει επίσης τεθεί στα δικαστήρια. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα παιδιά που κάνουν κατ 'οίκον εκπαίδευση μπορούν να παρακολουθούν κάποια ιδιαίτερα μαθήματα στο σχολικό σύστημα και να εκπαιδεύονται στο σπίτι για τα υπόλοιπα. Το 1999 και το 2003, το 18% των παιδιών αυτών φοιτούσαν σε σχολεία μερικής απασχόλησης (Bielick et al, 2001,. Princiotta & Bielick, 2006, στο: Cooper & Sureau, 2007,121). Η σχολική επιτροπή της Οκλαχόμα εξέφρασε την ανησυχία της για το οικονομικό κόστος της εισροής των μερικώς απασχολουμένων μαθητών, για την οποία η περιοχή δεν επιδοτούνταν. Έτσι κατά τη διάρκεια  1994 -. 95 στο σχολείο απαγορεύτηκε η  παρακολούθηση ή η συμμετοχή  με άλλο τρόπο των παιδιών αυτών στο δημόσιο σχολείο σε βάση μερικής απασχόλησης .

Η  πολιτική της κατ 'οίκον εκπαίδευσης εξακολουθεί να ορίζεται, εφόσον τα δικαστήρια εργάζονται για να καθορίσουν τα δικαιώματα αυτών των γονέων όπως και τις ευθύνες τους. Τα δικαστήρια έχουν αποδειχθεί ζωτικής σημασίας για την πολιτική της κατ 'οίκον εκπαίδευσης διότι χωρίς την υποστήριξη και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των παιδιών αυτών και των οικογενειών τους θα είχαν εξαφανιστεί ή θα είχαν αναγκαστεί να προβούν σε παράνομη δραστηριότητα .

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΡΝΟΥ «HOMESCHOOLING»

Η υποχρεωτική εκπαίδευση στο σχολείο έχει αλλάξει όσον αφορά το που και πως αυτό επιτυγχάνεται αλλά οι απόψεις διίστανται μη συμφωνώντας όλοι ότι είναι μια σημαντική επιτυχία. Διάφοροι γράφοντες από διάφορες πολιτικές παρατάξεις ερωτώνται αν τα σχολεία πάντα προωθούσαν την εκπαίδευση, τα δικαιώματα των παιδιών και τις ανάγκες της κοινωνίας. Ο Ivan Illich, το 1971  στο βιβλίο του  «Deschooling Society» , θέτει επιχειρήματα  ότι στα σχολεία της κυβέρνησης η διαδικασία της εκπαίδευσης υπερισχύει της ουσίας της μάθησης, και ο μαθητής εκπαιδεύεται με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να συγχέει τη διδασκαλία με τη μάθηση, τον βαθμό προόδου με την εκπαίδευση, το πτυχίο με την επάρκεια, και την ευχέρεια με την ικανότητα να πει κάποιος κάτι καινούργιο. Αυτή η θεσμοποίηση των αξιών η οποία και προωθεί να σκέφτονται όλοι μαζικά χωρίς να μπορεί να εκφράσει το άτομο την δική του ξεχωριστή άποψη για κάποια έρευνα, επηρεάζει τον καθένα στη κοινωνία αλλά πιο έντονα τις χαμηλότερες κοινωνικο-οικονομικές τάξεις, που κατά κανόνα δεν έχουν πολλές εκπαιδευτικές επιλογές. Από μια τελείως διαφορετική οπτική γωνία ο οικονομολόγος και νομπελίστας Milton Friedman έγραψε ότι δεν υπάρχει κανένας σεβασμός όσον αφορά το γεγονός ότι οι  κάτοικοι των περιοχών με χαμηλό εισόδημα μειονεκτούν σε ένα πολύ σημαντικό τομέα ,σε αυτόν της εκπαίδευσης ,μη παρέχοντας εκπαίδευση στα παιδιά τους . Αναρωτιέται τι ριζικές αλλαγές πρέπει να γίνουν στο υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα, και πως αυτό μπορεί να προσαρμοστεί στις ανάγκες της εποχής. Ακόμα αναφέρει ότι διδάσκουν στην Αμερική τα παιδιά μέχρι σήμερα με τον τρόπο και τα μέσα που γινόταν πριν από 200 χρόνια δηλαδή ο καθηγητής να έχει μπροστά του μια έδρα και μετά τα παιδιά σε θρανία σε  έναν κλειστό χώρο.  Επίσης υποστηρίζει ότι τα παιδιά πηγαίνουν σχολείο επειδή σκέφτονται πως έτσι πρέπει και γιατί έτσι έχει καθιερωθεί  και όχι απαραίτητα επειδή το σχολείο προσφέρει έδαφος για εκπαίδευση. Όταν ο Illich έκανε έκκληση για διαχωρισμό των σχολείων και ο Friedman για αναδιάρθρωση του ισχύοντος εκπαιδευτικού συστήματος, και οι δύο ουσιαστικά μίλησαν για θεμελιώδεις αλλαγές και εξέφρασαν αυτό που είχε πει ο Mitchell L. Stevens  δηλαδή την έντονη ανικανότητα των δημόσιων σχολείων να διαχειριστούν  την εκπαιδευτική διαδικασία σεβόμενα την ατομικότητα“ . Αυτή η αβεβαιότητα οδήγησε το homeschooling στο προσκήνιο των  επικείμενων  εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων.( Rivero, 2007, 29)

«DESCHOOLING»

Παρακάτω θα αναφέρουμε τι σημαίνει το “deschooling”  τον οποίο σαν όρο εισήγαγε ο Ivan Illich. “Deschooling”  λοιπόν είναι μια λέξη που χρησιμοποιούν αυτοί που κάνουν κατ’ οίκον εκπαίδευση για την διαδικασία της αποσυμπίεσης και απομάκρυνσης  από τις επιπτώσεις του σχολείου. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αυτής οι οικογένειες επιλέγουν τι είναι χρήσιμο από το σχολείο και απ’ όσα ξέρουν από εκεί, και το αντίθετο δηλαδή τι δεν είναι χρήσιμο και έτσι να δημιουργηθεί χώρος για νέες κατανοήσεις . Αν δεν προβούν σε αυτήν την διαδικασία και τα παιδιά περάσουν από τα πολλά τεστ και τα καθημερινά μαθήματα στο σχολείο θα αποτύχουν και δεν θα ανακαλύψουν ποτέ τα οφέλη που μπορεί να επιφέρει η κατ ‘ οίκον εκπαίδευση. Όταν τα παιδιά υποστούν αυτή τη διαδικασία θα μπορέσουν καλύτερα να εγκλιματιστούν στις νέες καταστάσεις και στη νέα γι αυτούς μορφή εκπαίδευσης. Αυτό μπορεί να πάρει κάποιες μέρες ή και κάποιες βδομάδες και εξαρτάται  από τις ρυθμίσεις και τις εκπαιδευτικές συνήθειες που βίωνε μέχρι τότε το παιδί. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης διαδικασίας οι οικογένειες μπορούν να πηγαίνουν σε πάρκα , σε μουσεία, και σε κέντρα φυσικού κάλλους. Μπορούν να περνούν κάποιες ώρες σε βιβλιοθήκες , συζητώντας μεταξύ τους τι θα ήθελαν να μάθουν. Το Deschooling  δίνει το περιθώριο χρόνου στα παιδιά να ανακαλύψουν εκ νέου την επιθυμία τους για μάθηση, να επαναπροσδιορίσουν και να επανασυνδεθούν με τα ενδιαφέροντά τους , τα ταλέντα τους και την περιέργειά τους για διάφορα θέματα, και σε  μερικές περιπτώσεις να ξεκουραστούν από την συναισθηματική και σωματική κούραση του σχολείου. Όταν οι γονείς εφαρμόσουν αυτή τη διαδικασία, αναθεωρούν τι πραγματικά σημαίνει σωστή εκπαίδευση.

Τέλος μπορούμε να πούμε ότι είναι επικερδές να είμαστε σε μια τάξη με συνομηλίκους μας, ότι κάποια θέματα συζητούνται σε συγκεκριμένες ηλικίες, ότι οι βαθμοί αποτελούν σημαντικό κίνητρο για την προσπάθεια των παιδιών και αντανακλούν την ποιότητα της μάθησης . Παρόλα αυτά όταν βλέπουμε την εκπαίδευση που υφίσταται στο πλαίσιο του σχολείου, αρχίζουμε  να αναθεωρούμε τις προηγούμενες διατυπώσεις  και να σκεφτόμαστε αν τελικά τα παιδιά επωφελούνται από την κατ’ οίκον εκπαίδευση ή αν τα σχολεία ανταποκρίνονται στις ανάγκες και τις απαιτήσεις των παιδιών  ( Rivero ,2007,48-49).

ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤ’ ΟΙΚΟΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Όσον αφορά την κατ 'οίκον εκπαίδευση ως εναλλακτική μορφή παροχής εκπαίδευσης στις ΗΠΑ,ισχύουν τα εξής:

• Η δομή της κυβέρνησης των ΗΠΑ βασίζεται στο Σύνταγμα του 1787 και τις τροποποιήσεις που έπονται αυτού. Δεν υπάρχει κανένα ομοσπονδιακό σύστημα εκπαίδευσης στις ΗΠΑ, αλλά το εκάστοτε εκπαιδευτικό σύστημα για κάθε ένα από τα κράτη, με πολλές ομοιότητες αλλά και διαφορές. Αυτό το χαρακτηριστικό του συστήματος εκπαίδευσης των ΗΠΑ καθιστά πολύ δύσκολο να υποβάλει έκθεση σχετικά με το σύστημα, και σχεδόν αδύνατο να παρέχει μια τυπική περιγραφή του εκπαιδευτικού συστήματος των ΗΠΑ, αλλά και  όσον αφορά την κατ 'οίκον εκπαίδευση στη χώρα (Hood, 1990, Theron & Van Staden, 1995 ,στο:E. De Waal & T. Theron, 2003,147).
  
  
• Διάφορες νομικές ερμηνείες επί τη βάσει των τροποποιήσεων και των δικαστικών αποφάσεων είχαν σημαντική επιρροή για το Δίκαιο της εκπαίδευσης στις ΗΠΑ. Η εκπαιδευτική πολιτική δεν είναι προκαθορισμένη, αλλά προσαρμόζεται συνεχώς στις εκάστοτε καταστάσεις όπως αυτές λαμβάνουν χώρα στην πράξη. Αυτό ισχύει και στην περίπτωση της κατ 'οίκον εκπαίδευσης. Διάφορες δικαστικές υποθέσεις με τα χρόνια έχουν αποφασιστική πολιτική όσον αφορά την κατ 'οίκον εκπαίδευση και αργότερα ακολούθησαν  και άλλες δικαστικές αποφάσεις μέσω των οποίων άλλαξε και πάλι η πολιτική στο τομέα αυτόν. (Gordon et al, 1994, Parker, 1992, Theron & Van Staden, 1995, στο:E. De Waal & T. Theron,2003,147).
• Η κατ 'οίκον εκπαίδευση ήταν η κύρια μορφή της εκπαίδευσης στις ΗΠΑ πριν από τον 19ο αιώνα. Ωστόσο, η δημόσια εκπαίδευση έγινε υποχρεωτική στις αρχές του 20ου αιώνα και άλλαξε και τις αντιλήψεις των ΗΠΑ για την παροχή εκπαίδευσης. Το ενδιαφέρον για την εκπαίδευση των παιδιών από τους γονείς θα στραφεί σε δημόσια σχολεία (Lape, 1987, Whitehead & Crow, 1993, Wynn, 1985, στο:E. De Waal & T. Theron, 2003,147).
  
  
• Υπάρχουν διαφορές μεταξύ του  παλαιού  τρόπου κατ 'οίκον εκπαίδευσης που εφαρμοζόταν στις ΗΠΑ και του σύγχρονου. Στο παρελθόν, η κατ 'οίκον εκπαίδευση ήταν μια αναγκαιότητα, λόγω της απουσίας των δημόσιων σχολείων. Σήμερα οι γονείς επιλέγουν την  κατ 'οίκον εκπαίδευση  στις ΗΠΑ όπως και σε άλλα κράτη και όχι την τυπική εκπαίδευση, για διάφορους λόγους κάθε φορά. (Biggs & Porter, 1994, Metcalf & Tait, 1999,Whitehead & Crow, 1993, στο:E. De Waal & T. Theron,2003,147).
• Υπάρχουν διάφοροι παράγοντες που συμβάλλουν στην ανησυχία σχετικά με τα δημόσια σχολεία στις ΗΠΑ, ενισχύοντας την επιλογή για κατ 'οίκον εκπαίδευση.(Fash, 1994 Χαν & Hasson, 1996, Hirsch, 1988, National Commission on Excellence in Education, 1983, Pulliam & Van Patten,, 1995 ,Whitehead & Crow, 1993, Wynn, 1985, στο:E. De Waal & T. Theron,2003,147-148).
  
  
• Οι διαφορές μεταξύ των καταστατικών και το ευρύ φάσμα των νομικών ερμηνειών που αφορούν την κατ 'οίκον εκπαίδευση, καθιστά σχεδόν αδύνατο να γενικευθεί σε όλη την επικράτεια παρέχοντας κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με την εφαρμογή της κατ' οίκον εκπαίδευσης στις ΗΠΑ. Ωστόσο, η  κατ 'οίκον εκπαίδευση στις ΗΠΑ έχει μια στέρεη νομική θεμελίωση και έχει γίνει αποδεκτή, αν και ακόμα θεωρείται αμφιλεγόμενη, ως μια ενναλακτική εκπαιδευτική μέθοδος διδασκαλίας (Gordon et al., 1994, στο:E. De Waal & T. Theron,2003,148). Τα περισσότερα κράτη εκφράζουν την άποψη ότι πρέπει να βρεθεί  μια ισορροπία μεταξύ των δικαιωμάτων του ατόμου και των δικαιωμάτων του κράτους, αλλά φαίνεται ότι τα περισσότερα δικαστήρια δεν έχουν καθορίσει κάτι τέτοιο. (Gordon et al., 1994, στο:E. De Waal & T. Theron,2003,148).
• Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, οι εκτιμήσεις όσον αφορά τον αριθμό των ατόμων που κάνουν κατ 'οίκον εκπαίδευση στις ΗΠΑ κυμαίνεται από 500.000 έως 1 εκατ. ευρώ και άνω. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι αριθμοί όλο και αυξάνονται (Duffey, 1998,Meighan, 1995, Moss, 1995,Natale, 1995, Wagenaar, 1997, Whitehead & Crow, 1993, Wynn, 1985, στο:E. De Waal & T. Theron,2003,148).
  
  
• Η κατ 'οίκον εκπαίδευση στις ΗΠΑ είναι αρκετά ανομοιογενής και διαφοροποιημένη από διάφορες απόψεις. Παρόλο που ορισμένοι ερευνητές έχουν προσπαθήσει να φτιάξουν ένα προφίλ των ΗΠΑ όσον αφορά την κατ 'οίκον εκπαίδευση, φαίνεται αδύνατο να γίνει κάτι τέτοιο στην πράξη
  (Chatham, 1991, Knowles et al, 1994, Meighan, 1995, 1997, στο:E. De Waal & T. Theron,2003,148).
  
  
• Οι λόγοι που παρουσιάζονται από τους γονείς που επιλέγουν  την κατ 'οίκον εκπαίδευση ποικίλλουν όσο και οι οικογένειες που συμμετέχουν. Παρά το γεγονός ότι αυτοί οι λόγοι είναι δύσκολο να κατηγοριοποιηθούν λόγω της ποικιλομορφίας τους, ορισμένοι ερευνητές τους κατατάσσουν σε δύο κατηγορίες, δηλαδή σε ιδεολογικούς και σε εκπαιδευτικούς. Σε αυτή την κατηγορία υπάρχουν, ωστόσο, παραλλαγές και διαφορετικοί συνδυασμοί. Υπάρχουν επίσης ερευνητές, οι οποίοι διαφοροποιούνται από την παραπάνω ταξινόμηση και είναι της γνώμης ότι όλοι αυτοί που κάνουν κατ 'οίκον εκπαίδευση είναι πραγματικά ιδεολόγοι και ότι θα πρέπει μάλλον να καταταχθούν σύμφωνα με τρεις πτυχές: δηλαδή τη θρησκεία, τη Νέα Εποχή και τη φιλελεύθερη αριστερά (Cizek, 1994, Hunt , 1995, 1996, Mayberry, 1989, Van Galen, 1988, 1991, στο:E. De Waal & T. Theron,2003,148)
• Όσον αφορά τη δομή της κατ 'οίκον εκπαίδευσης, έχουμε δύο εκ διαμέτρου αντίθετες πλευρές. Από τη μία πλευρά υπάρχουν η δομημένη μορφή διδασκαλίας όπως συμβαίνει στα συμβατικά σχολεία και ουσιαστικά αποτελούν μια μικρογραφία των δημόσιων σχολείων. Ενώ  από την άλλη πλευρά, υπάρχουν οι υποστηρικτές των αδόμητων μορφών μάθησης, οι οποίοι είναι της γνώμης ότι τα παιδιά έχουν μια έμφυτη ικανότητα να μάθουν, ακόμη και αν οι γονείς δεν διδάσκουν με την συμβατική μέθοδο διδασκαλίας. Η μεγαλύτερη ομάδα των ατόμων που κάνουν κατ 'οίκον εκπαίδευση είναι κάπου ανάμεσα αυτών των δύο άκρων (Guterson, 1992, στο:E. De Waal & T. Theron,2003,148).
• Οι σύγχρονες εκπαιδευτικές φιλοσοφίες που είχαν σαφή επιρροή στην ιδέα της κατ 'οίκον εκπαίδευσης στις ΗΠΑ, είναι αυτών  της ουσιαστικοκρατίας, του προοδευτισμού, και του υπαρξισμού (Hood, 1990, στο:E. De Waal & T. Theron,2003,149).
  
  
• Όλες οι ερευνητικές μελέτες που θα μπορούσαν  να ληφθούν υπόψη δείχνουν σαφώς ότι αυτοί που επιλέγουν την  κατ 'οίκον εκπαίδευση έχουν πολύ καλές ακαδημαϊκές αποδόσεις. Δεν έχουν διεξαχθεί μελέτες οι οποίες να δείχνουν ότι η κατ 'οίκον εκπαίδευση  είναι ακαδημαϊκά κατώτερη εκπαίδευση από αυτή που προβλέπεται στα συμβατικά σχολεία. Οι μελέτες έδειξαν ότι οι μαθητές που κάνουν κατ 'οίκον εκπαίδευση έχουν εξίσου καλές επιδόσεις, αν όχι καλύτερες, από τους συνομηλίκους τους στα συμβατικά σχολεία. (Whitehead & Crow, 1993, στο:E. De Waal & T. Theron,2003, 149 ).
• Οι περισσότερες μελέτες αποκάλυψαν ότι οι μαθητές στο σπίτι δεν είναι σε καμία περίπτωση σε μειονεκτική θέση όσον αφορά την κοινωνικο-συναισθηματική ανάπτυξη ή την κοινωνικοποίηση και ότι η πρόοδός τους όπως και η ανάπτυξή  τους σε αυτούς τους τομείς είναι εξίσου καλές, αν όχι καλύτερες, από εκείνες των συμμαθητών τους στα συμβατικά σχολεία (Chatham, 1991, Parker, 1992, Whitehead & Crow, 1993, στο:E. De Waal & T. Theron,2003, 149). Επίσης δεν μειονεκτούν όσον αφορά την εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση (Hahn & Hasson, 1996, Nelsen, 1998, στο:E. De Waal & T. Theron,2003, 149) ενώ ταυτόχρονα παρατηρείται ο αριθμός των μαθητών αυτών όλο και να αυξάνεται στις σχολές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Τέλος υπάρχουν  διαφορές όσον αφορά τις πολιτικές εισδοχής για τους μαθητές στο σπίτι στα δημόσια ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (Hahn & Hasson, 1996, στο:E. De Waal & T. Theron,2003,149).
  
  
• Από το 1990 υπήρξε, σε γενικές γραμμές, μια πιο χαλαρή σχέση μεταξύ των υποστηρικτών της  κατ 'οίκον και της δημόσιας εκπαίδευσης. Η ενσωμάτωση των παιδιών που κάνουν κατ 'οίκον εκπαίδευση στις δημόσιες σχολικές δραστηριότητες - ακόμα και κατά τη διάρκεια των σχολικών ωρών – γίνονται όλο και πιο συχνές. Ωστόσο, διατάξεις σχετικά με τη συμμετοχή των παιδιών αυτών σε δραστηριότητες των συμβατικών σχολείων εξακολουθούν να διαφέρουν από πολιτεία σε πολιτεία (Guterson, 1992, Hahn & Hasson, 1996, Parker, 1992, στο:E. De Waal & T. Theron, 2003,149).
• Για τους υπευθύνους χάραξης πολιτικής στις ΗΠΑ φαίνεται να υιοθετείται η  άποψη ότι πρέπει να υπάρχει κάποια μορφή συνεργασίας μεταξύ των δημόσιων σχολείων και των παιδιών που κάνουν κατ’ οίκον εκπαίδευση. Κάτι τέτοιο θα είχε ως συνέπεια τον εμπλουτισμό της μεθόδου αυτής, όπως και χρηματικά πλεονεκτήματα (Fash, 1994, Guterson, 1992, Parker, 1992, στο:E. De Waal & T. Theron, 2003,149).

 Στη συνέχεια παραθέτουμε κάποιους από τους «μύθους» που υφίστανται, κυκλοφορούν και αφορούν την κατ’ οίκον εκπαίδευση, και είναι οι παρακάτω.Αρχίζοντας λοιπόν θα αναφερθούμε στην εισαγωγή των μαθητών  που  κάνουν κατ’ οίκον εκπαίδευση στη τριτοβάθμια εκπαίδευση δηλαδή στα κολλέγια και στα πανεπιστήμια όπου πιστεύουν πολλοί ότι δεν έχουν αυτήν τη δυνατότητα τα παιδιά αυτά.

Ο συγκεκριμένος μύθος λοιπόν έχει τις ρίζες του από τότε που το homeschooling ήταν άγνωστο στο ευρύ κοινό, και είναι ότι τα παιδιά αυτά πολύ δύσκολα μπορούν να μπουν σε κάποιο κολλέγιο. Όσον αφορά την προαναφερθείσα λαθεμένη αντίληψη και θεωρία έρχεται ως επιχείρημα τα αποτελέσματα μιας έρευνας ότι τουλάχιστον το 95% των κολλεγίων στην Αμερική δέχονται τις αιτήσεις των παιδιών που κάνουν εκπαίδευση στο σπίτι. Βέβαια σίγουρα θα υπάρχει ανταγωνιστικό κλίμα ωστόσο αν έχουν προετοιμαστεί σωστά και σοβαρά θα είναι έτοιμοι  για τη ζωή στο κολλέγιο και για όσα αυτή απαιτεί. Μάλιστα έχει παρατηρηθεί ότι τα παιδιά αυτά κατά μέσο όρο έχουν υψηλότερο  μορφωτικό επίπεδο όσον αφορά την αγάπη για μάθηση, την εργασιακή ηθική και τους στόχους τους. Μια άλλη αντίληψη ,που είναι πιο πρόσφατη  , και που δεν ισχύει σχετίζεται και προέρχεται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και αφορά την είσοδο των παιδιών αυτών και γενικά τις επιτυχίες τους στο Ivy League και σε άλλα κολλέγια και είναι η εξής : ότι δηλαδή δεν μπορούν να επιλέξουν οι ίδιοι το κολλέγιο που επιθυμούν. Σαν αντεπιχείρημα και σύμφωνα με έρευνες τα παιδιά αυτά μπορούν να διαλέξουν το κολλέγιο που επιθυμούν και αν είναι και κατάλληλα προετοιμασμένα μπορούν να διεκδικήσουν θέση και στα καλύτερα κολλέγια υψηλού κύρους. Συνεχίζοντας να αναφέρουμε κάτι που δεν ισχύει για την κατ’ οίκον εκπαίδευση και είναι η θελωρηση ότι προωθεί απροσάρμοστα άτομα στην κοινωνία. Αυτή η θεώρηση προκύπτει από την σκέψη ότι τα παιδιά αυτά έχουν έλλειψη κοινωνικών ικανοτήτων στις συναναστροφές τους και τις οποίες χρειάζονται για να λειτουργήσουν φυσιολογικά στη σημερινή κοινωνία.

Πολλοί κριτικοί υποστηρίζουν ότι τα παιδιά που έχουν κάνει εκπαίδευση στο σπίτι είναι απομονωμένα από τον έξω κόσμο θεωρώντας τα ότι μειονεκτούν σε κοινωνικό και εκπαιδευτικό επίπεδο. Μεταξύ αυτών που άσκησαν αυτήν την κριτική είναι και επαγγελματίες εκπαιδευτικοί. Ο Mayberry (Mayberry , 1995, στο: Romanowski,2006,125 ) βρήκε ότι το 92% των επιθεωρητών σε δημόσια σχολεία πιστεύουν ότι τα παιδιά αυτά δεν λαμβάνουν επαρκείς κοινωνικές εμπειρίες. Το επιχείρημα που προβάλλουν είναι ότι τα παιδιά δεν έχουν εκπαιδευτική επάρκεια όσον αφορά τις κοινωνικές  διαδραστικές ικανότητες εφόσον δεν “ζουν” τον πραγματικό κόσμο.Σε αντίθεση με τα παιδιά στα δημόσια σχολεία που έρχονται αντιμέτωπα με περισσότερες προκλήσεις της ζωής και προσαρμόζονται καλύτερα στις συνθήκες που επικρατούν ενώ ακόμα αυτό τους βοηθάει και στην μετέπειτα ζωή τους .Όλα τα παραπάνω έρχονται σε αντίθεση με τα παρακάτω επιχειρήματα. Έτσι λαθεμένα επικρατεί η αντίληψη ότι τα παιδιά αυτά τα παιδιά δεν έρχονται σε επαφή με τον έξω, τον πραγματικό κόσμο αυτό αποτελεί στερεότυπο. Ο όρος κοινωνικοποίηση πρέπει να αποσαφηνίζεται και μετά να τίθενται οι παράμετροι γύρω από αυτόν. Έτσι για άλλους κοινωνικοποίηση σημαίνει η απλή συναναστροφή με άλλα άτομα, ενώ για άλλα η συμμετοχή στα κοινά και η ουσιαστική μετοχή του ατόμου στη βελτίωση του βιωτικού αλλά και του κοινωνικού επιπέδου ενός τόπου, το οποίο και μπορεί να επιτευχθεί με ποικίλους τρόπους.

Συνεχίζοντας να αναφέρουμε και μια άλλη άποψη που επικρατεί ότι η κατ’ οίκον εκπαίδευση δεν είναι ικανή  να προετοιμάσει καλούς πολίτες. Πολλοί αναρωτιούνται ότι έστω και αν προωθεί καλούς μαθητές δημιουργεί όμως καλούς πολίτες;

Ως απάντηση έρχεται το γεγονός ότι τουλάχιστον η πρώτη γενιά των παιδιών που έκαναν κατ’ οίκον εκπαίδευση αποτελούν μέρος του αμερικάνικου εργατικού δυναμικού , καταλαμβάνοντας  θέσεις στα κολλέγια και στα πανεπιστήμια. Ο Brian Ray υποστηρίζει ότι η κατ’ οίκον εκπαίδευση προωθεί επιτυχημένα  και ενεργά άτομα στην κοινωνία τα οποία μάλιστα συνεχίζουν με την μεταλαμπάδευση της ποιοτικής εκπαίδευσης στα παιδιά τους .(Romanowski, 2006,127). Μάλιστα από την έρευνα που διεξήγαγε βρέθηκε ότι πάνω από το 73% των ενηλίκων έκαναν κατ’ οίκον εκπαίδευση και πάνω από 5000 άτομα έκαναν τα τελευταία 7 χρόνια. Οι απαντήσεις του και τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν ότι είναι άριστοι πολίτες και ότι μπορούν να συγκριθούν άνετα με τον υπόλοιπο πληθυσμό των Η.Π.Α. Για παράδειγμα ένα στοιχείο που δηλώνει το ότι είσαι καλός και χρήσιμος πολίτης στην κοινωνία είναι το επίπεδο του ατόμου όσον αφορά στην εμπλοκή και συμμετοχή στα «κοινά» και πολιτικά ζητήματα του τόπου. Ακόμα βρήκε ότι τομεγαλύτερο ποσοστό  των ενηλίκων ατόμων στις Η.Π.Α. που συμμετέχουν στα κοινά είναι άτομα που είχαν κάνει κατ’ οίκον εκπαίδευση. Συγκεκριμένα το:

• Το 71%  των ατόμων αυτών συμμετέχουν στα κοινά σε σχέση με το 37% των ενήλικων ατόμων ίδιας ηλικίας στις Η.Π.Α.
• Το 88% των ατόμων αυτών είναι μέλη κάποιας οργανισμού (όπως σε κάποια κοινωνικού  ή επαγγελματικού περιεχομένου ομάδα) σε σύγκριση με το 50% των ενηλίκων των Η.Π.Α.
• Οι απόφοιτοι της κατ’ οίκον εκπαίδευσης μπορούν να συνεισφέρουν  χρήματα σε κάποια πολιτική παράταξη και να  εργαστούν γι’ αυτό.
• Το 76% των ατόμων αυτών ηλικίας 18 έως 24 χρόνων ψήφισαν σε εθνικό επίπεδο σε σύγκριση  με το 29% των υπόλοιπων ατόμων του πληθυσμού.
• Τέλος το μεγαλύτερο ποσοστό των ατόμων αυτών δεν διστάζουν να συμμετάσχουν σε διαμαρτυρίες και να εκφράσουν δημοσίως απόψεις σε σύγκριση με τον υπόλοιπο πληθυσμό των Η.Π.Α. (Ray 2003, στο: Romanowski,2006,125-127).

Να αναφέρουμε ακόμα ότι δεν ισχύει αυτό που πιστεύον πολλοί ότι τα παιδιά που έκαναν κατ’ οίκον εκπάιδευση δεν μπορούν να διεκδικήσουν μια θέση σε κολλέγιο ή σε πανεπιστήμιο των Η.Π.Α .Ενδεικτικά αναφέρουμε μια λίστα διακεκριμένων κολλεγίων και πανεπιστημίων όπως:   Brown, Georgetown, Harvard, MIT, Princeton, the United States Military Academy at West Point, UC at Berkeley, University of Michigan, Notre Dame, and Yale. Αυτά μάλιστα ανακοινώνουν και πληροφορίες για τα παιδιά της κατ’ οίκον εκπαίδευσης και τις απαιτήσεις που προϋποθέτουν την εισαγωγή τους σε αυτά και τα δίδακτρα. Ενώ ακόμα αναλαμβάνουν και την ενσωμάτωσή τους στη ροή του εκάστοτε πανεπιστημίου όπως επίσης προσφέρουν και υποτροφίες στα παιδιά αυτά. Τέλος δεν επιλέγουν μόνο τα άτομα που έχουν σχέση με την Εκκλησία και αποκαλούνται ως συντηρητικά  αλλά και οι ιδεολόγοι όπως τους αποκαλεί και η Galen οι οποίοι θέλουν να ενδυναμώσουν τη σχέση με τα παιδιά τους και να τους μεταφέρουν τα δικά τους πιστεύω.

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα  δεδομένα εκτιμάται ότι 1.100.000 παιδιά έκαναν homeschooling κατά την διάρκεια της Άνοιξης του 2003 από 850.000 που ήταν το 1999. Σύμφωνα με τον Brian D. ιδρυτή και προέδρου του National Home Education Research Institute (NHERI) 1.700.000 σε σύνολο 2.100.000 παιδιών έκαναν homeschooling στις Η.Π.Α το διάστημα 2002-2003.Βέβαια αυτό είναι ένα δείγμα από τις υπηρεσίες που αναλαμβάνουν βρουν δεδομένα. Συνεπώς  τον ακριβή αριθμό δεν μπορούμε να τον ξέρουμε ,όπως σημειώνουν στην έρευνα, διότι υπάρχουν αρκετά παιδιά τα οποία δεν θεωρούν σημαντικό να δηλώνουν ότι επιλέγουν τον συγκεκριμένο τρόπο εκπαίδευσης. Γίνεται όλο και περισσότερο αποδεκτό συγκεντρώνοντας την προσοχή τους πολλά στελέχη του Υπουργείου Παιδείας, και των υπευθύνων των πολιτικών μεταρρυθμίσεων (McDowell and Ray 2000,Stevens 2001,Nemer 2002, Lines 2003,στο: Vender,2004,1 ).  Το Homeschooling γίνεται όλο και πιο διαδεδομένο τα τελευταία χρόνια. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 ο αριθμός των παιδιών αυτών τριπλασιάστηκε αυξάνοντας τον αριθμό από 300,000 μαθητές το 1991 σε  805,000  το 1999 (National Center for Education Statistics [NCES ], 1999). Περίπου 30,000 μαθητές που έκαναν homeschooling ξεκινούν κάθε χρόνο κάποιο κολλέγιο (Cox, 2003 στο :Beth,Wessel, Mulvihill, 2007,637). Προκειμένου να διευκολυνθεί και να επιτευχθεί η επιτυχία των παιδιών που έκαναν κατ’ οίκον εκπαίδευση τα ιδρύματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης θα πρέπει να προσπαθήσουν να κατανοήσουν τους φοιτητές αυτούς και να φροντίσουν για την ένταξη αλλά και την προσαρμογή σε άλλου είδους εκπαιδευτικές εμπειρίες.

Ακόμα έχει παρατηρηθεί ότι οι οικογένειες που κάνουν κατ’ οίκον εκπαίδευση έχουν περισσότερα παιδιά απ’ ότι τις υπόλοιπες οι οποίες δεν κάνουν, ενώ επίσης το 80% των παιδιών αυτών που κάνουν εκπαίδευση στο σπίτι προέρχεται από οικογένειες με δύο γονείς σε σύγκριση που έγινε με 66% των παιδιών φοιτούν σε δημόσια και ιδιωτικά  σχολεία.

Τέλος να αναφέρουμε ότι σύμφωνα με δεδομένα της έρευνας που διεξήχθη από την  NHES το 2007 αυξήθηκε ο αριθμός των παιδιών που κάνουν κατ’ οίκον εκπάιδευση και φθάσανε το 1.508.000 παιδιά.(Issues Brief,2008,1). Δηλαδή παρατηρείται όλο και μια αυξανόμενη προτίμηση για κατ’ οίκον εκπαίδευση.

η πρόσβασή τους σε κολέγια

Μια μικρή έρευνα που έγινε όσον αφορά  τα παιδιά που έχουν κάνει κατ’ οίκον εκπαίδευση και εισάγονται στη τριτοβάθμια εκπαίδευση. Βέβαια να επισημάνουμε ότι είναι ελλιπής διότι το εισακτέο ποσοστό των παιδιών αυτών στη τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι χαμηλό. Για παράδειγμα , μόνο 32 μαθητές που έκαναν εκπαίδευση στο σπίτι εγγράφηκαν στο Πανεπιστήμιο του Wisconsin το εαρινό εξάμηνο του 1998 (Luebke, 1999,στο:Rivero,2004,181-183). Παρόλη βέβαια την ελλειπή έρευνα πολλόι παράγοντες,κοινωνικοί και ακαδημαϊκοί μπορούν να προτείνουν μια θετική εμπειρία στα κολλέγια όσον αφορά τα συγκεκριμένα παιδιά. Τα παιδιά που έκαναν εκπαίδευση στο σπίτι έχει παρατηρηθεί ότι είναι σε υψηλότερα επίπεδα απ’ ότι τα παιδιά από δημόσια σχολεία και αυτό διαπιστώθηκε από τα τεστ που έγιναν και αφορούσαν την «φυσιολογική»  κοινωνική και ψυχολογική ανάπτυξη. Οι καλές επιδόσεις στο πανεπιστήμιο τους βοηθά να γίνουν ανεξάρτητα και κριτικά σκεπτόμενα άτομα. Επίσης μια άλλη μελέτη έδειξε ότι τα παιδιά της ΚΟΕ σε τεστ της ACT (είναι τεστ που βασίζονται σε εκπαιδευτικά πρότυπα και τα οποία αξιολογούν την ετοιμότητα και την καταλληλότητα των μαθητών να εισαχθούν σε κολλέγια )είχαν υψηλότερες βαθμολογίες απ’ ότι τα παιδιά που εκπαιδεύτηκαν παραδοσιακά σε σχολεία. Ακόμα παρατηρήθηκε ότι τα παιδιά της ΚΟΕ ήταν πιο ενεργητικά όσον αφορά τις πολιτικές και κοινωνικές δραστηριότητες απ’ ότι τα φυσιολογικά δεδομένα. Υπάρχουν πολλά οφέλη τα οποία επεκτείνονται πίσω από τις ακαδημαϊκές σπουδές. Αυτά εμπεριέχουν καλύτερες σχέσεις με τους γονείς, περισσότερες ευκαιρίες για αλληλεπίδραση με ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών και φύλων και καλύτερη σχέση με τους ενήλικες. Αυτά τα παιδιά μαθαίνουν να κατευθύνουν τα ίδια τον εαυτό τους, να παίρνουν ρίσκο, να μην υποχωρούν εύκολα, και να μπορούν να αντιμετωπίζουν διάφορες προκλήσεις . Βέβαια η μόνιμη ανησυχία είναι ο φόβος ότι εκλείπουν κοινωνικοποίησης . Άλλοι θεωρούν ότι αυτοί οι μαθητές δεν έχουν μια πραγματική και πλήρη εικόνα του κόσμου. Ενώ κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι οι γονείς επικεντρώνουν την προσοχή τους στην ατομικότητα του παιδιού και δεν προβάλλουν την κοινωνία και το όλον ως πρωταρχικό μέλημα. Οι φοιτητές παρατήρησαν ότι η κατ ‘ οίκον εκπαίδευση τους βοήθησε να αναπτύξουν την ικανότητα να μαθαίνουν μόνοι τους , καλές συνήθειες μελέτης, να αυτενεργούν, να έχουν αυτοπειθαρχία, να αναλαμβάνουν ευθύνες, να έχουν ελαστικότητα στη μάθηση σύμφωνα με την προσωπική τους ιδανική ταχύτητα. Κάποιοι παράγοντες που τους δυσκόλεψαν στην προσαρμογή τους στην κολλεγιακή ζωή ήταν το εκτεταμένο γράψιμο που συνοδευόταν από έρευνα, η προθεσμία στο χρόνο και η διαχείρησή του όπως και τα χρονοδιαγράμματα που έθεταν στα μαθησιακά προγράμματα. Τα παιδιά της ΚΟΕ προσαρμόζονται πολύ καλά στο κοινωνικό περιβάλλον του κολλεγίου. Και αυτό συμβαίνει διότι οι μαθητές αλληλεπιδρούσαν με ευρύ φάσμα ηλικιών κατά τη διάρκεια της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης όπως π.χ σε εξωσχολικές δραστηριότητες, σε μερικής απασχόλησης εργασίες και έτσι προετοιμάστηκαν για το περιβάλλον του κολλεγίου. Στο κολλέγιο ενσωματώνονται σε διάφορες ομάδες και οργανώσεις συμπεριλαμβανομένων κοινωνικών, ακαδημαϊκών και αθλητικών . Η μελέτη επίσης έδειξε ότι οι μαθητές της ΚΟΕ  είχαν μεγαλύτερο επίπεδο αυτοεκτίμησης σε σύγκριση με τα παιδιά των συμβατικών παραδοσιακών σχολείων.

Σκοπός της παραπάνω έρευνας ήταν να μελετήσει τις εμπειρίες  της πρώτης χρονιάς των μαθητών που εισήχθησαν σε κολλέγιο και που έκαναν κατ ‘ οίκον εκπαίδευση κατά τη διάρκεια της φοίτησής τους στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

 Ως στόχο είχε την απάντηση τριών ερωτημάτων 1)Ποια μεταβατικά θέματα συναντούν τα παιδιά αυτά κατά την προσαρμογή τους στο κολλέγιο, 2) Πώς αυτά τα θέματα σχετίζονται με τη θεωρία της μετάβασης κατά τον Τinto , 3)Ποιες θεσμικές παρεμβάσεις μπορούν να βοηθήσουν ή αντίθετα να παρεμποδίσουν τη μετάβαση αυτή.           Ενώ να αναφέρουμε ότι στο πανεπιστήμιο όπου διεξήχθη η έρευνα υπήρχαν εννέα καινούργιοι μαθητές κατά τη διάρκεια του εαρινού εξαμήνου τη χρονιά του 2005 όπου αποφοίτησαν από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση σε περιβάλλον κατ’ οίκον εκπαίδευσης. Αυτοί οι μαθητές αναγνωρίστηκαν από τις αιτήσεις εισαγωγής τους.

Ενώ τέλος να σημειώσουμε ότι υπάρχουν πάνω από 800 κολλέγια και πανεπιστήμια - συμπεριλαμβανομένων του Harvard και του Stanford -  όπου δέχονται τα παιδιά που έχουν κάνει κατ’ οίκον εκπαίδευση. Ειδικοί επισημαίνουν ότι τα παιδιά αυτά τείνουν να έχουν υψηλά κίνητρα, να είναι επινοητικού και να αποτελούν ανεξάρτητους μαθητές. Τα κολλέγια έχουν ως βάση για  την είσοδο των παιδιών αυτών έναν ή περισσότερους τρόπους όπως:

• συνεντεύξεις
• συγκεκριμένα βαθμολογικά τεστ
• ειδικό φάκελο εργασιών των παιδιών
• αντίγραφα των εργασιών στο σπίτι
• συστατικές επιστολές
• επιτόπιες δοκιμές (τεστ)

( Holt, 2000 στο: Brainerd,Sobanski,Winergardner,2002,27).

ΜΕΘΟΔΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΠΟΥΔΩΝ

Τα παιδιά που κάνουν κατ’ οίκον εκπαίδευση χρησιμοποιούν διάφορες εκπαιδευτικές μεθόδους ανάλογα με τις προτιμήσεις των διδασκόντων και διδασκομένων. Εκπαιδευτικές μεθόδους μπορούμε να ορίσουμε τα στυλ που υιοθετούν οι γονείς ή ο εκάστοτε εκπαιδευτικός που ασκεί κατ’ οίκον εκπαίδευση σε παιδιά ανάλογα με τις προτιμήσεις των παιδιών , το εποπτικό υλικό και τα μέσα που διαθέτει. Έτσι έχουμε τις εξής μεθόδους:

1)School-at-Home(Σχολείο στο σπίτι): είναι ο τύπος που προβάλλεται περισσότερο από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης διότι μπορεί να γίνει εύκολα κατανοητό με την προβολή μιας φωτογραφία του παιδιού που κάθεται σε ένα τραπέζι του σπιτιού του. Αυτό είναι το πιο δαπανηρό και εξουθενωτικό στυλ. Πολλές οικογένειες που ακολουθούν αυτήν την προσέγγιση αγοράζουν ένα κουτί που έχει το αναλυτικό πρόγραμμα και διάφορα σχολικά βιβλία, προγράμματα σπουδών , τους βαθμούς και ειδικό βιβλίο για την τήρηση αρχείων. Μερικές οικογένειες χρησιμοποιούν το συγκεκριμένο στυλ αλλά εφαρμόζοντας δικά τους πλάνα μαθημάτων και βρίσκουν οι ίδιοι το εκπαιδευτικό υλικό που χρειάζονται. Το πλεονέκτημα του συγκεκριμένου στυλ είναι ότι οι οικογένειες αυτές ξέρουν  τι και πότε θα το διδάξουν. Αυτό είναι μια άνεση όσον αφορά το μάθημα τουλάχιστον στην αρχή (δηλαδή όταν ακόμα δεν υπάρχει εμπειρία πάνω στο homeschooling).Το μειονέκτημα είναι ότι αυτή η μέθοδος απαιτεί περισσότερη δουλειά και κόπο από την μεριά του δασκάλου/γονέα και τα μαθήματα δεν είναι και τόσο διασκεδαστικά για τα παιδιά.

2) Unit Studies(Μαθήματα χωρισμένα σε κεφάλαια): Αυτά χρησιμοποιούν τα ενδιαφέροντα των παιδιών και στη συνέχεια τα συνδέουν με διάφορους θεματικούς τομείς π.χ  με τα μαθηματικά, την ανάγνωση, την ορθογραφία, τον συλλαβισμό, τη φυσική, τη τέχνη, και την ιστορία. Για παράδειγμα αν έχουμε ένα παιδί που ενδιαφέρεται για την ιστορία της Αιγύπτου μπορεί να διαβάσει βιβλία για την Αίγυπτο, να γράψει ιστορίες σχετικά με την Αίγυπτο, να κάνει έργα τέχνης με θέμα τις πυραμίδες, να μάθει για τα αιγυπτιακά τεχνουργήματα. Αυτού του είδους τα μαθήματα εμπεριέχονται σε βιβλία όπως ¨The Little House¨, και το ¨American Girl¨ που προβάλλουν αρετές και αξίες όπως η υπομονή, η εμπιστοσύνη, η υπακοή. Μειονέκτημα μπορεί να θεωρηθεί το γεγονός ότι οι γονείς από υπερβάλλοντα ζήλο καμιά φορά μπορεί να εφαρμόσουν αυτήν την μέθοδο για πολλά θέματα που ενδεχομένως να μην ενδιαφέρουν το παιδί και να το κουράσουν ταυτόχρονα. Ένα από τα πλεονεκτηματα αυτής της μεθόδου είναι πως  αναγνωρίζει το γεγονός ότι οι άνθρωποι γενικά μαθαίνουμε ευκολότερα και με καλύτερα αποτελέσματα όταν επικεντρωνόμαστε και ασχολούμαστε με ένα θέμα που μας ενδιαφέρει. Εδώ να αναφέρουμε κι άλλα πλεονεκτήματα της συγκεκριμένης μεθόδου:

Παιδιά από όλες τις ηλικίες και διαφορετικών επιπέδων μπορούν να μαθαίνουν όλα μαζί.Τα Unit studies είναι σχετικά χαμηλά σε κόστος, ιδίως αν δημιουργήσει ο καθένας δικά του κεφάλαια .Επειδή τα μαθήματα προέρχονται από τα ενδιαφέροντα των παιδιών, το ίδιο το παιδί λοιπόν κατανοεί σε βάθος το εκάστοτε θέμα εμπλουτίζοντας τις γνώσεις του και διατηρώντας το υλικό που του δόθηκε.

Δεδομένου ότι δεν υπάρχουν χρονικοί περιορισμοί, το παιδί έχει στη διάθεσή του αρκετό χρόνο να σκεφτεί, να πειραματιστεί και να ανακαλύψει κάθε θέμα μέσα από τον δικό του  φυσικό τρόπο μάθησης.Λόγω του ότι στα μαθήματα αυτά μπορούν να παρευρίσκονται μαζί παιδιά διαφορετικής ηλικίας μελέτες έδειξαν ότι το μικρότερο μπορεί να μάθει και να επηρεαστεί θετικά από το μεγαλύτερο παιδί.. Οι δημιουργικές χειροτεχνίες και δραστηριότητες είναι ιδιαίτερα ευχάριστες για τα παιδιά. Οτιδήποτε μπορεί να προκαλέσει το ενδιαφέρον των παιδιών: τηλεόραση, ράδιο, βιβλία και διάφορες συζητήσεις. Αυτό καθιστά τον σχεδιασμό των ενοτήτων των μαθημάτων εξαιρετικά εύκολο.

3)¨Relaxed¨ or ¨Eclectic¨ Homeschooling (Χαλαρό ή Εκλεκτικό): Είναι αυτό κατά το οποίο ένας που κάνει homeschooling παίρνει αυτά που χρειάζεται κάθε φορά από τις διάφορες προσεγγίσεις και ταιριάζει στη προσωπική του ¨φιλοσοφία¨. Έτσι χρησιμοποιούν συνήθως διάφορα βιβλία εργασιών για μαθήματα όπως:μαθηματικά, ανάγνωση, συλλαβισμό και χρησιμοποιούν μια άλλη προσέγγιση ¨εκτός σχολείου¨(= unschooling) για τα άλλα μαθήματα.. Οι εκπαιδευτικές πληροφορίες συνηθίζεται να προέρχονται από πληθώρα εποπτικού υλικού. Οι περισσότεροι γονείς που επιλέγουν αυτήν την μέθοδο για τα παιδιά τους προμηθεύονται ένα πρόγραμμα και έπειτα το προσαρμόζουν ανάλογα στις ανάγκες του παιδιού. Το πρόγραμμα ,δηλαδή η διδακτική ύλη που έχει επιλεγεί σκοπό της έχει να συναντήσει τα ενδιαφέρονται, τα χαρίσματα , το μαθησιακό αλλά και το προσωπικό στυλ του εκάστοτε παιδιού. Πιστεύεται ότι το κάθε παιδί χρειάζεται την ελευθερία να ανακαλύψει τα ενδιαφέροντά του και να εκμεταλλευτεί οτιδήποτε μπορεί να του προσφέρει μαθησιακή εμπειρία. Πολλά από αυτά τα παιδιά μαθαίνουν  είτε μουσική είτε χορό μαζί με άλλα παιδιά του ίδιου μαθησιακού  στυλ. Αυτή η μέθοδος (eclectic) περιλαμβάνει και την επίσκεψη σε μουσεία, σε δημόσιες βιβλιοθήκες αλλά και περιπάτους στην εξοχή. Οι υποστηρικτές της πιστεύουν ότι τους παρέχει έναν πραγματικά αποδοτικό και λειτουργικό σύστημα μάθησης. Το πλεονέκτημα είναι ότι οι γονείς πιστεύουν ότι τα μαθήματα που θεωρούν αυτοί πιο σημαντικά καλύπτονται πλήρως. Επίσης αυτό το στυλ επιτρέπει στους γονείς να επιλέγουν αυτοί τα βιβλία και γενικότερα τα μαθήματα τα οποία ταιριάζουν καλύτερα στις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα των παιδιών τους. Ένα περιοδικό που προτείνεται γι’ αυτό το στυλ είναι το ¨Home Education Magazine¨.

4) ¨Unschooling¨: Είναι ένα συνοθήλευμα εκπαιδευτικών φιλοσοφιών και ασκήσεων που επικεντρώνεται στα ενδιαφέροντα των παιδιών και την εκμάθηση μέσα από εμπειρίες της ζωής συμπεριλαμβανομένων του παιχνιδιού, των ευθυνών του σπιτιού και της κοινωνικής αλληλεπίδρασης ξεφεύγοντας από τη φιλοσοφία του παραδοσιακού τύπου σχολείου. Πατέρας αυτής της μορφής homeschooling  και της χρήσης του όρου αυτού είναι ο John Holt.Αυτοί που εφαρμόζουν την συγκεκριμένη μέθοδο μαθαίνουν από τις εμπειρίες της καθημερινότητας δηλαδή δεν χρησιμοποιούν βιβλία και σχολικά προγράμματα και επίσημα μαθήματα. Αντίθετα ακολουθούν τα ενδιαφέροντά τους και μαθαίνουν όπως οι ενήλικες οδηγούμενοι από αυτά. Όπως μαθαίνει ένα παιδί να μιλάει και να περπατάει με αυτόν τον τρόπο αυτά τα παιδιά μαθαίνουν τις διάφορες επιστήμες όπως μαθηματικά, γλώσσα, φυσική, ιστορία κ.α. Γράφει ο John Holt στο βιβλίο του ¨What Do I Do Monday?¨ «Μπορούμε να δούμε κι από μόνοι μας ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ του ¨ζω¨ και του ¨μαθαίνω¨ διότι το να ζω σημαίνει μαθαίνω, είναι παραπλανητικό να πιστεύει κανείς κάτι τέτοιο ότι δηλαδή  είναι δύο ξεχωριστά πράγματα. Ακόμα αναφέρει πως: «Λέμε στα παιδιά ότι έρχονται σχολείο για να μάθουν πράγματα και στους εκπαιδευτές ότι είναι υπεύθυνοι να διδάξουν στα παιδιά πως πρέπει να μαθαίνουν» και συνεχίζει λέγοντας : «Όμως τα παιδιά μαθαίνουν συνέχεια και πολλά πράγματα για τη ζωή πριν ακόμα μας συναντήσουν, και μάλιστα είναι πιθανό να είναι καλύτερα από εμάς στην εκμάθηση που σχεδιάζουμε πώς να μαθαίνουν».Το πλεονέκτημα από αυτό το στυλ είναι ότι τα παιδιά έχουν τον χρόνο και  ερευνητικές δυνατότητες να αποκτήσουν εμπειρία στους γνωστικούς τομείς που επικεντρώνουν το ενδιαφέρον τους. Το μειονέκτημα είναι ότι επειδή δεν ακολουθούν το τυπικό σχολικό πρόγραμμα και έτσι μπορεί να έχουν κάποια προβλήματα προσαρμογής και αξιολογήσεων αν θελήσουν να επανενταχθούν σε σχολικό συγκρότημα.

5)¨Classical Homeschooling¨: Η ¨κλασική¨ μέθοδος ξεκίνησε από τον Μεσαίωνα και είναι μια προσέγγιση που χρησιμοποιήθηκε από τα μεγαλύτερα μυαλά της ιστορίας. Στόχος αυτής της κλασικής προσέγγισης είναι να μάθει στους ανθρώπους γενικά πως να μαθαίνουν μόνοι τους. Τα πέντε εργαλεία μάθησης γνωστό ως Trivium (αυτό το είδος εκπαίδευσης αποτελείται από τρία μαθήματα που διδάσκονται πρώτα και είναι η λογική, η γραμματική και η ρητορική. Η λέξη είναι λατινογενής κα σημαίνει ¨οι τρεις δρόμοι¨) είναι :ο λόγος, η καταγραφή, η έρευνα, η σχετικότητα και η ρητορική. Τα νέα παιδιά ξεκινούν από τη φάση προετοιμασίας όπου μαθαίνουν βασικές δεξιότητες ανάγνωσης,γραφής και αριθμητικής. Το στάδιο της γραμματικής είναι το επόμενο ,που δίνει έμφαση στις συνθέσεις και μετά έπεται το στάδιο της διαλεκτικής όπου λαμβάνουν χώρα σε σοβαρότερο επίπεδο η ανάγνωση , η μελέτη και η έρευνα. Όλα μαζί τα εργαλεία οδηγούν στη ρητορική που εστιάζει πρωταρχικά στην επικοινωνία. Βιβλία που ακολουθούν αυτήν τη προσέγγιση είναι: ¨The Well-Trained Mind¨ ένας οδηγός κλασικής εκπαίδευσης των Jessie Wise and Susan Wise Bauer και το ¨Recovering the Lost tools of Learning¨του Douglas Wilson.

6) Charlotte Masson method: Η μέθοδος αυτή έχει ως πυρήνα την πεποίθηση ότι τα παιδιά αξίζουν τον σεβασμό μας και ότι μαθαίνουν καλύτερα μέσα από την εμπειρία των καταστάσεων της καθημερινότητας. Σύμφωνα με την Charlotte θα πρέπει να δίνεται στα παιδιά ο χρόνος να παίζουν, να δημιουργούν και να εμπλέκονται σε καταστάσεις της πραγματικής ζωής από τις οποίες μπορούν να διδαχθούν πολλά. Τα βιβλία που αναφέρουν περιστατικά από την πραγματική ζωή μπορούν να επηρεάσουν τα παιδιά θετικά και να συνδεθούν με τους ήρωες των βιβλίων αυτών.Living books are books of high quality that often include stories of real-life characters a child can easily connect with. Η Masson δίνει έμφαση στη σημαντικότητα της ποίησης και υποστηρίζει ότι εμφυσεί καλές συνήθειες, επίσης στο ημερολόγιο και στην αξία  της ορθογραφίας και του συλλαβισμού. Ακόμα πιστεύει ότι η ανάπτυξη του «καλού» χαρακτήρα και των καλών συνηθειών είναι απαραίτητα. Αν οι γονείς εκμεταλλευτούν όλες τις διδακτικές στιγμές , το παιδί θα αναπτυχθεί ολοκληρωτικά. Αυτή η μέθοδος υποστηρίζει τον προσωπικό τρόπο μάθησης και ικανοτήτων του εκάστοτε παιδιού. Οι μαθητές της Charlotte κάνουν περιπάτους στο φυσικό περιβάλλον, επισκέπτονται μουσεία τέχνης, μαθαίνουν ιστορία, γεωγραφία και Λογοτεχνία, από βιβλία που κάνουν όλα αυτά τα μαθήματα ζωντανά. Τέλος εξετάζονται όχι με τεστ αλλά μέσω της αφήγησης και της συζήτησης. Δημοφιλή βιβλία αυτής της μεθόδου είναι: ¨A Charlotte Mason Education¨ και ¨More Charlotte Mason Education¨ της Katherine Levison.

7)¨Waldorf method¨: Η συγκεκριμένη μέθοδος βασίζεται στο έργο του Rudolf Steiner και τονίζει την σημασία της εκπαίδευσης για όλο το ¨είναι¨ του παιδιού:  πνεύμα, σώμα και μυαλό. Στις μικρές τάξεις δίνεται μια έμφαση στις τέχνες και τις χειροτεχνίες, στη μουσική, στην κίνηση και τη φύση. Σε μεγαλύτερες ηλικίες διδάσκεται η ανάπτυξη της αυτογνωσίας. Τα παιδιά δεν χρησιμοποιούν συγκεκριμένα τετράδια και βιβλία εργασιών αλλά φτιάχνει το κάθε παιδί το δικό του βιβλίο. Αυτή η μέθοδος αποθαρρύνει τα παιδιά από τη χρήση της τηλεόρασης και του  ηλεκτρονικού υπολογιστή διότι θεωρεί ότι τα στερεί από την δημιουργική σκέψη και πράξη και επίσης επιδρά αρνητικά στην υγεία του εκάστοτε παιδιού. Βιβλίο που να αναφέρεται στη συγκεκριμένη μέθοδο είναι:¨ Waldorf curriculum and support¨.

8) Montessori: Τα μοντεσσοριανά υλικά είναι δημοφιλή ακόμα και σε ορισμένα σπίτια. Η Μοντεσσόρι έδινε έμφαση στη μέθοδο της¨errorless learning¨ κατά την οποία τα παιδιά μάθαιναν με τον δικό τους ρυθμό, με τον τρόπο αυτό ανέπτυσσαν μέγιστο δυνατό επίπεδο των δυνατοτήτων τους. Επίσης δίνει έμφαση στα όμορφα πράγματα και όχι σε αυτά που προκαλούν σύγχυση. Προτιμούνται τα ξύλινα υλικά από τα πλαστικά και εκπαιδευτικό υλικό φυλάσσεται οργανωμένο και έτοιμο για χρήση. Η μοντεσσοριανή μέθοδος αποτρέπει τη χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή και τηλεόρασης ειδικά για τα μικρά παιδιά.. Τα υλικά της Μοντεσσόρι είναι κατάλληλα και για μεγαλύτερα παιδιά γυμνασίου και πολλοί homeschoolers τα χρησιμοποιούν για νεαρά παιδιά.

9) Multiple Intelligences (Πολλαπλή νοημοσύνη): Είναι μια ιδέα που αναπτύχθηκε από τον Howard Gardner και την εκπαιδευτική ερευνητική ομάδα του πανεπιστημίου του Harvard. Η πεποίθηση αυτής της θεωρίας είναι ότι ο καθένας είναι ευφυής με τον δικό του προσωπικό τρόπο και η εκμάθηση είναι πολύ πιο εύκολη και αποτελεσματική όταν χρησιμοποιείται από τις δυνάμεις του κάθε ατόμου αντί των αδυναμιών του. Για παράδειγμα τα περισσότερα σχολεία χρησιμοποιούν μια συγκεκριμένη γλωσσική και λογική-μαθηματική προσέγγιση όταν διδάσκουν, ενώ ο καθένας έχει διαφορετικό τρόπο εκμάθησης και κατανόησης των προσεγγίσεων αυτών. Κάποιοι μαθητές που βασίζονται στην κιναίσθηση μαθαίνουν καλύτερα με την αφή και όχι διαβάζοντας ή ακούγοντας. Οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί/γονείς που κάνουν homeschooling δίνουν έμφαση στα δυνατά σημεία των παιδιών τους και αυτόματα προσαρμόζουν την διδασκαλία στο εκπαιδευτικό στυλ που ταιριάζει στο κάθε παιδί. Αυτοί επίσης ρυθμίζουν και προσαρμόζουν το μαθησιακό τους περιβάλλον αποδίδοντας το παιδί καλύτερα. Μερικά παιδιά προτιμούν την οργάνωση και μαθαίνουν καλύτερα όταν τους υπαγορεύουν τι να μάθουν ενώ άλλα προτιμούν μόνα τους. Μερικά ακόμα τα καταφέρνουν περίφημα στο τραπέζι της κουζίνας ενώ άλλα διαπρέπουν έξω από τις πόρτες του σπιτιού. Ο στόχος των γονέων που κάνουν κατ’ οίκον εκπαίδευση είναι να μάθουν πως, πότε και τι είναι καλύτερο για τα παιδιά τους και να επιλέξουν έτσι το καταλληλότερο στυλ διδασκαλίας για αυτά.

10)¨DVD/Video Schooling¨: Αυτή η προσέγγιση μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με όλα τα διαφορετικά στυλ του homeschooling. Προτρέπει τους γονείς να χρησιμοποιήσουν  ποιοτικούς εκπαιδευτικούς τίτλους για να βοηθήσουν  το παιδί  τους να μάθει Μαθηματικά ,Φυσική, Ιστορία του Κόσμου, της Αμερικής, Μουσική, προσχολικές δεξιότητες. Τέχνη και πολλά άλλα.

11) Internet homeschooling: Αυτό βασίζεται στη δύναμη του διαδικτύου να έχει πρόσβαση σε εικονικές διδασκαλίες, σε εικονικά σχολεία, σε online προγράμματα και σε ποιοτικές σελίδες του διαδικτύου. Με αυτήν την προσέγγιση δεν χρειάζεται ποτέ να νιώθεις ότι δεν μπορείς να βρεις βοήθεια ειδικές συμβουλές και απαραίτητες πηγές μπορούν να σε βοηθήσουν να πραγματοποιήσεις  κατ’ οίκον εκπαίδευση στο παιδί σας. Ακόμα κι αν νιώθει κάποιος γονέας ότι δεν μπορεί να διδάξει στο παιδί του μαθηματικά ή Άλγεβρα ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να βοηθηθεί από διάφορα προγράμματα σπουδών μέσα από το διαδίκτυο. (Vender,2004,11-14)

Έχει παρατηρηθεί ότι τα τρία τέταρτα των γονέων παίρνουν από κάθε προσέγγιση όσα στοιχεία τους ενδιαφέρουν και διαμορφώνουν την δική τους σύμφωνα με τις ανάγκες των παιδιών. Ενώ το υπόλοιπο 25% των γονέων διαλέγουν ανάμεσα στις διαθέσιμες προσεγγίσεις. Ακόμα υπολογίζεται ότι για το κάθε παιδί χρειάζεται οι γονείς να καταβάλλουν το ποσό των 300-600€ ετησίως για τα έξοδα των υλικών και των μέσων που χρειάζονται για την εκπαίδευση το σπίτι.

Να αναφέρουμε ότι σε κάθε πολιτεία ανάλογα με το ιστορικό και τις προϋποθέσεις της  υπάρχουν διαφορές. Μερικοί γονείς σε κάποιες πολιτείες με αρκετές ρυθμίσεις προσπαθούν να ενσωματώσουν τα παιδιά τους σε ένα «πρόγραμμα προστασίας» (“umbrella program”), που προσφέρουν ένα μενού από υπηρεσίες  που περιλαμβάνουν αναλυτικά προγράμματα, τάξεις, τεστ, εκτιμήσεις, και διπλώματα. Ανάμεσα σε αυτά τα πολλά προγράμματα μερικά διαθέσιμα είναι τα παρακάτω:

v   Abbington Hill School

v   Calvert School

v   Christian Liberty Academy – το οποίο άρχισε να λειτουργεί το 1967, προσέφερε υπηρεσίες σε πα΄νω από 50.000 μαθητές, και 900 ενσωματώθηκαν σε πανεπιστήμιο (Ray 2004, στο:Vender,2004,14)

v   Clonlara School/Clonlara Home Based Education Program – 7,500 μαθητές ενσωματώθηκαν και οι   60 μαθητές   ηλικίας 5-18 εισήχθησαν  σε πανεπιστήμιο (Ray 2004 στο:Vender,2004,14).

v   Home Study International

v   Keystone National High School – η βάση του είναι στο Bloomsburg, PA

v   Pennsylvania Homeschoolers – η βάση του είναι στο Kittanning, PA; προσφέρει ενημερωτικά δελτία, το πρόγραμμα για το δίπλωμα, μαθήματα on-line.

v   South Carolina Association of Independent Home Schools (SCAIHS) – «είναι ένας οργανισμός για έγκριση της κατ’ οίκον διδασκαλίας ίδιου επιπέδου με αυτό του τοπικού δημοσίου σχολείου» (Ray 2004, στο:Vender,2004,14).

v   Seton Home Study School – ρωμαιοκαθολικής φύσης πρόγραμμα, περισσότεροι από  10,000 μαθητές ενσωματώθηκαν (Ray 2004, στο:Vender,2004,14).

Ανάμεσα στις δημοφιλείς πηγές για ολοκληρωμένα προγράμματα είναι οι παρακάτω:

·      Alpha Omega Publishing

·      A Beka Publishing

·      Bob Jones University

·      KONOS

ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΓΟΝΕΩΝ ΓΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΚΑΤ’ ΟΙΚΟΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Οι γονείς επιλέγουν την κατ’ οίκον εκπαίδευση για τα παιδιά όπως για ποικίλους λόγους όπως: παιδαγωγικούς, φιλοσοφικούς, θρησκευτικούς και κοινωνικούς. Αποδέχονται και όπως συντηρητικές αλλά και όπως φιλελεύθερες αξίες και πιστεύω , σε όλο το φάσμα μεταξύ όπως (Lines 2003, στο: Vender,2004,7-8 ). O Princiotta βρήκε ότι οι γονείς που επέλεξαν το homeschooling το έκαναν για λόγους όπως:

· Ανησυχία για τα σχολικά περιβάλλοντα (31%).

· Προωθεί θρησκευτικές και ηθικές εντολές (οδηγίες)(30%).

· Δυσαρέσκεια με την διδασκαλία στα δημόσια σχολεία (16%).

· Οι ειδικές ανάγκες των παιδιών (14%).

· Και άλλα όπως η οικογενειακή ενότητα, ατομική διδασκαλία κ.α.(9%)

Σύμφωνα με όπως απαντήσεις των γονέων το διάστημα 1999-2003 όσον αφορά όπως λόγους για την κατ’ οίκον εκπαίδευση μπορούν να όπως κατατάξουμε σε 16 κατηγορίες:

v       Προσφέρεται καλύτερη εκπαίδευση στο σπίτι για τα παιδιά (48,9%).

v        Για θρησκευτικούς λόγους (38,4%).

v       Φτωχό μαθησιακό περιβάλλον στο σπίτι (25,6%).

v        Για οικογενειακούς λόγους (16,8%).

v   Για ανάπτυξη του χαρακτήρα και όπως ηθικής (15,1%).

v   Αντιρρήσεις για το τι διδάσκεται στα σχολεία (12,1%).

v   Το σχολείο δεν προκαλεί ερεθίσματα στο παιδί (11,6%).

v   Άλλα προβλήματα με τα διαθέσιμα σχολεία (11,5%).

v   Συμπεριφορικά προβλήματα των μαθητών στα σχολεία (9,0%).

v   Οι ειδικές ανάγκες των παιδιών (8,2%).

v   Έξοδα μεταφοράς και άνεση (2,7%).

v   Το παιδί δεν είναι πάντα ώριμο να ενσωματωθεί στο σχολείο (1,8%).

v   Θέλει το δημόσιο σχολείο αλλά δεν του προσφέρεται κάτι τέτοιο (1,7%).

v   Η καριέρα των γονέων (1,5%).

v   Δεν μπορούν να μπουν σε επιθυμητά σχολεία (1,5%).

v   Άλλοι λόγοι όπως η επιλογή των παιδιών, υπάρχει έλεγχος των γονέων για το τι μαθαίνει το παιδί, ελαστικότητα (22,2%).(Vender,2004,7)

Οι απαντήσεις των γονέων όπως διαπιστώθηκε ήταν πολλαπλές γι’ αυτό ξεπερνούσαν το ποσοστό ήταν παραπάνω από 100. Όσον αφορά βέβαια τα ειδικά, ατομικά κίνητρα η εκπαίδευση στο σπίτι εμφανίζεται να ενσωματώνει πολλά στοιχεία που οι γονείς και οι οικογένειες επιθυμούν, όπως η γονεϊκή συμμετοχή στις ζωές των παιδιών, η προσανατολισμένη στην κοινότητα εκπαίδευση, ακαδημαϊκή επιτυχία, και μια έμφαση στη μεταβίβαση στις πνευματικές αξίες της οικογένειας, των φίλων και της θρησκευτικής κοινότητας. Κάποιες από τις ανησυχίες όσον αφορά το δημόσιο σχολείο είναι κοινωνικο-πολιτισμικού περιεχομένου.  Έτσι θα λέγαμε ότι οι γονείς που επιλέγουν την κατ’ οίκον εκπαίδευση για τα παιδιά τους είναι αυτοί που φοβούνται μήπως δεχθούν αρνητικές επιρροές από τους συνομηλίκους τους ή μήπως δεν είναι ασφαλή από τη χρήση διαφόρων ναρκωτικών ουσιών η οποία είναι και ανεξέλεγκτη στα σχολεία όπως επίσης η ύπαρξη παραβατικών συμπεριφορών οι οποίες κλυδωνίζουν τα δημόσια σχολεία. Δάσκαλοι και μαθητές πολλές φορές έχουν γίνει θύματα συμπεριφορών και μάλιστα με την ταυτόχρονη χρήση διαφόρων όπλων τα οποία κουβαλούν μαζί τους μερικά παιδιά. Συνεπώς και σύμφωνα με μια έρευνα που έγινε στη Φλώριντα η ασφάλεια είναι ένας λόγος που πολλοί γονείς επιλέγουν την κατ’ οίκον εκπαίδευση. Εκφράζεται ακόμα μια δυσαρέσκεια όσον αφορά το δημόσιο σχολείο που οφείλεται στην αντίληψη ότι εκεί πηγαίνουν παιδιά αναλφάβητα και που δεν είναι καλά προετοιμασμένα για την αγορά εργασίας δηλαδή θεωρείται υποβαθμισμένο μέσο εκπαίδευσης .Πολλοί πιστεύουν ότι αυτή η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση  δεν μεταδίδει στα παιδιά βασικές εκπαιδευτικές  αρχές ενώ άλλοι πιστεύουν ότι το δημόσιο σχολείο δεν είναι ο πλέον κατάλληλος χώρος για την γαλούχηση και την ανάδειξη των ατομικών διαφορών όπως και της μέγιστης δυνατής απόδοσης και εξωτερίκευσης των δυνατοτήτων των παιδιών. Επίσης μερικοί γονείς επιλέγουν αυτήν την μορφή εκπαίδευσης λόγω του ότι θέλουν να χτίσουν στενούς οικογενειακούς δεσμούς ενώ άλλοι έρχονται και σε κάποια μορφή αντιπαράθεσης με τα δημόσια σχολεία που προσπαθούν να τους πείσουν να αφήσουν το homeschooling. Πάντως παρατηρείται ότι αυξάνεται κάθε φορά ο αριθμός των παιδιών που κάνουν homeschooling.Το μεγαλύτερο ποσοστό των παιδιών που κάνουν κατ’ οίκον εκπαίδευση ανήκουν σε χριστιανικές ομάδες ,τουλάχιστον στις Η.Π.Α. Το 1993 έγινε νόμιμο και στις 50 πολιτείες με κάποιες ρυθμίσεις διαφορετικές σε κάθε πολιτεία.

Το Homeschooling στην Αμερική καλύπτει ένα ευρύ και ποικιλόμορφο πεδίο. Οι οικογένειες των παιδιών αυτών είναι μια «εκλεκτή» ομάδα η οποία έχει διαφορετική κοσμοθεωρία. Οι λόγοι που επιλέγουν αυτήν την μέθοδο εκπαίδευσης είναι ότι προσφέρει διάφορες εκπαιδευτικές προσεγγίσεις και προγράμματα. Ένα κοινό χαρακτηριστικό των οικογενειών αυτών είναι ότι δεσμεύονται να μεταφέρουν στα παιδιά τους εκπαιδευτικές ευκαιρίες οι οποίες να είναι σύμφωνες με τις δικές τους αξίες και πιστεύω. Όπως συμβαίνει και με την γενικότερη εκπαιδευτική πολιτική των Η.Π.Α οι απαιτήσεις για την κατ’ οίκον εκπαίδευση (όπως υποβολή δηλώσεων και την τήρηση αρχείου) διαφέρει από κράτος σε κράτος .Όπως επισημαίνει και ο Belfield (Belfield 2004, στο:Vender,2004,3 ) η κατ’ οίκον εκπαίδευση είναι κάπως δύσκολο  να ταξινομηθεί  και δαπανηρή η παρακολούθησή της. Η Home School Legal Defense Association (HSLDA) μπορεί να κατανείμει τις Πολιτείες σε τέσσερις (4) κατηγορίες ανάλογα με βάση το επίπεδο αναφοράς και ενεργειών που απαιτούνται από τους γονείς. Υπάρχουν δηλαδή :

o   Κράτη που δεν απαιτούν διάφορες αιτήσεις των γονέων προς την πολιτεία.

o   Κράτη που απαιτούν μόνο την κοινοποίηση από τον γονέα.

o   Κράτη που απαιτούν κοινοποίηση από τους γονείς, αποτελέσματα από διάφορα δοκιμαστικά τεστ, και επαγγελματική αξιολόγηση της προόδου του μαθητή.

o   Κράτη με αρκετά υψηλές ρυθμίσεις τα οποία απαιτούν όπως και προαναφέραμε αποτελέσματα από διάφορα δοκιμαστικά τεστ, επαγγελματικά αξιολόγηση της προόδου των μαθητών αλλά και έγκριση σπουδών επικυρωμένη από το κράτος, αναφορά των προσόντων των γονέων ή και των εκπαιδευτικών που αναλαμβάνουν το συγκεκριμένο εγχείρημα, όπως επίσης και επισκέψεις από κρατικούς λειτουργούς (Vender,2004,3).

Έτσι μπορούμε να παρατηρήσουμε και στον παρακάτω πίνακα πως διαμορφώνεται η κατάσταση στις διάφορες πολιτείες ανάλογα με το επίπεδο των ρυθμίσεων που εφαρμόζονται σε καθεμιά από αυτές.

·         No required reporting (Δεν περιλαμβάνει κάποια αίτηση ή αναφορά)AK, CT, ID, IL, IN, OK, MI, MO, NJ, TX

·         Low regulation (Χαμηλή ρύθμιση) AL, AZ, CA, DC, DE, KS, KY, MS, MT, NM,

NE, NV, WI, WY

·         Moderate regulation (Μέτρια ρύθμιση )AR, CO, FL, GA, HI, IA, LA, MD, NC, NH,

OH, OR, SC, SD, TN, VA

·         High regulation (Υψηλή ρύθμιση) MA, ME, MN, ND, NY, PA, RI, UT, VT, WA,WV (Vender,2004,3).

Πηγή: HSLDA 2004.

ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΟΙ MΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΤΟΥ HOMESCHOOLING

Ένα άλλο σημαντικό θέμα που αφορά και συνδέεται στενά με την διατήρηση και τη στήριξη της κατ’ οίκον εκπαίδευσης και συγκεκριμένα των οικογενειών που την ασκούνείναι η ένταξη των οικογενειών αυτών σε κοινότητες υποστήριξης. Λέγοντας κοινότητες υποστήριξης εννοούμε τους οργανισμούς εκείνους που στηρίζουν, ενδιαφέρονται για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γονείς που επιλέγουν αυτόν τον τρόπο εκπαίδευσης προσπαθώντας να τα λύσουν, και τις προσπάθειες που κάνουν να ενώσουν αυτές τις οικογένειες ενώνοντας τις δυνάμεις τους για επικράτηση στην εκπαιδευτική οντότητα. Μάλιστα έχει παρατηρηθεί ότι όπου υπάρχει ένας ικανοποιητικός αριθμός οικογενειών που κάνουν κατ’ οίκον εκπαίδευση εκεί δημιουργείται και μια υποστηρικτική κοινότητα.

Το homeschooling  είναι ένας κόσμος από οργανισμούς. Έγινε πιο έντονο μετά το κίνημα που επηρέασε την εξέλιξή του . Τα μέλη που κάνουν κατ’ οίκον εκπαίδευση το μέγεθος των οποίων μπορεί να κυμαίνεται σε μέγεθος μερικών οικογενειών σε μια μικρή πόλη ή σε μια εικονική κοινότητα που αριθμεί σε 80000 ανθρώπους και που την στηρίζει νομικά η οργάνωση HSLDA (Home School Legal Defense Association). (Vender,2004,9-10)

Τρεις οργανισμοί που σχετίζονται με την κατ’ οίκον εκπαίδευση είναι οι εξής: 1)The National Home Education Research Institute (NHERI), 2) Home School Legal Defense Association (HSLDA) και 3) The Christian Homeschool Association of Pennsylvania (CHAP). Παρακάτω θα αναφέρουμε τους στόχους της κάθε οργάνωσης.

1) Αρχικά η  ΝHERI  έχει ως στόχους να:

• παράξει  υψηλής ποιότητας έρευνα (π.χ., στατιστικά στοιχεία, γεγονότα, ευρήματα) σε οικογένειες που κάνουν κατ 'οίκον εκπαίδευση .
• να χρησιμεύσει ως κέντρο έρευνας για το κοινό, τους ερευνητές, για αυτούς που ασκούν κατ 'οίκον εκπαίδευση, για τα  μέσα μαζικής ενημέρωσης, και τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής.
• και την εκπαίδευση του κοινού για τα αποτελέσματα και τα ευρήματα όλων των ερευνών σχετικά με την εκπαίδευση που γίνεται στο σπίτι. Ακόμα η NHERI παρακολουθεί και αναλύει την κατ’ οίκον εκπαίδευση, διεξάγοντας έρευνες, συγκεντρώνοντας  στατιστικά στοιχεία, τεχνικές αναφορές, δεδομένα, γεγονότα, δημογραφικά στοιχεία, δοκιμές ακαδημαϊκών επιτευγμάτων και λειτουργεί ως πραγματογνώμων στα δικαστήρια . Τα δίκτυα αυτά εξυπηρετούν  ανθρώπους που κυμαίνονται από τους ερευνητές και τους διαμορφωτές πολιτικής μέχρι και επαγγελματίες  εκπαιδευτικούς της κατ 'οίκον εκπαίδευσης,  όπως και  γονείς συμβούλους μάρκετινγκ, καθώς και το ευρύ κοινό και παρέχει μια σταθερή πηγή για πολιτική δράση σε διάφορα επίπεδα.

2) Η Home School Legal Defense Association (HSLDA) ιδρύθηκε από τους Michael P. Farris  και Michael Smith όπου εκφράζουν κατηγορηματικά ότι υπάρχει για να υποστηρίξει την οικογένεια και την ελευθερία έχοντας ζωή από το 1983 έχει συστήσει μια εθνική έννομη  και πολιτική ομάδα υποστήριξης των γονέων. Η  Ιστοσελίδα του HSLDA (www.hslda.org) περιγράφει τις τρέχουσες νομικές, νομοθετικές  έρευνες  και κοινωνικές συζητήσεις αλλά και  τρόπους να εμπλακούν οι οικογένειες που κάνουν κατ’ οίκον εκπαίδευση σε εθνικό και τοπικό επίπεδο όσον αφορά τα παραπάνω τα θέματα. Επίσης υποστηρίζει και υπερασπίζει οικογένειες για  θέματα που οδηγούνται στα δικαστήρια και συνεργάζεται με άλλους οργανισμούς που αφορούν και στηρίζουν την κατ’ οίκον εκπαίδευση. Για παράδειγμα η Homeschool Legal Defense Association παρομοιάζει τον γονέα που εκπαιδεύει τα παιδιά του στο σπίτι ως έναν καλλιτέχνη όπου έχει στην διάθεσή του μια παλέτα με διάφορα χρώματα και προσπαθεί να τα αναμείξει  και να τα χρησιμοποιήσει, όπως επίσης και ένα εύρος από αποτελεσματικές μεθόδους από τις οποίες επιλέγει αυτό που του ταιριάζει καλύτερα .Όλο και αυξάνονται οι εκδόσεις καινούργιων βιβλίων που προσφέρουν μηνύματα του «Πώς..να γίνει η εκπαίδευση στο σπίτι» και πραγματεύονται πληθώρα προσεγγίσεων όπως αυτή του «Unschooling», ή  «School at Home» αντί να υποστηρίζουν κάποιον συγκεκριμένο προσανατολισμό. Κάποιοι τίτλοι βιβλίων είναι : «Homeschooling Handbook» , Homeschooling for Dummies» , « The Complete Idiot’s Guide to Homeschooling»  , «A Parents Guide to Teaching Children», «The First Year of Homeschooling»  «Your Child: Your Complete Guide to Getting Off to the Right Start» , «Homeschooling for Success» ,  « Easy Homeschooling Techniques: Your Complete Guide to Low Cost». Έτσι σε μια όλο και αυξανόμενη και πολυπληθή εκπαιδευτική αρένα καινούργιο μαθητές μπορούν να αξιοποιήσουν διάφορες φιλοσοφίες της κατ’ οίκον εκπαίδευσης, οργανισμούς, υποστηρικτικές ομάδες και εποπτικό υλικό που ταιριάζει καλύτερα στο κάθε παιδί .

3)Η Christian Homeschool Association of Pennsylvania (CHAP) ιδρύθηκε το 1994 ως απάντηση σε πολλές νομοθετικές ρυθμίσεις που είχαν προταθεί και έχοντας τους εξής στόχους:

• Την προώθηση της κατ’ οίκον εκπαίδευσης
• Την ενημέρωση και την εκπαίδευση του κοινού όπως και την προβολή των ωφελειών της συγκεκριμένης μεθόδου διδασκαλίας.
• Την προώθηση της κατ’ οίκον εκπαίδευσης στις τοπικές εκκλησίες.
• Την στήριξη και την ενδυνάμωση των εκπαιδευτικών στο σπίτι.
• Την ενημέρωση για τις ρυθμίσεις που εφαρμόζονται και αφορούν το homeschooling.
• Την ενίσχυση των οργανισμών υποστήριξης και τους ηγέτες τους.

Ο συγκεκριμένος οργανισμός ενημερώνει τις οικογένειες για τους νόμους που θεσπίζονται για την κατ’ οίκον εκπαίδευση και τους παρέχει βοήθεια και υποστήριξη με τη δημιουργία ομάδων για αυτό το λόγο.

Πολλές οικογένειες είναι εγγεγραμμένες σε αυτούς τους οργανισμούς  (Bates, 1991, Ray, 2000, στο: Cooper&Sureau, 2007, 124). Η ύπαρξη αυτών των οργανισμών είναι καθοριστικές και σημαντικές για τα νομικά θέματα που προκύπτουν. Οι  Οργανώσεις αυτές  έχουν συνδέσει μεμονωμένες οικογένειες μέσω της εκκλησίας και της κοινότητας των ομάδων συμφερόντων σε τοπικό, περιφερειακό, και εθνικό επίπεδο, δημιουργώντας μια ισχυρή πολιτική δύναμη που είναι ταχείας δράσης  και «επαγρύπνησης». Αν και αυτοί οι γονείς είναι σπίτι καθημερινά με τα παιδιά τους, ωστόσο είναι σε ετοιμότητα να ενεργήσουν όταν απειλούνται τα δικαιώματά τους. .Αυτοί οι οργανισμοί λειτουργούν ως ένα είδος κεντρικού νευρικού συστήματος για την παρακολούθηση των εξελίξεων και την προστασία των δικαιωμάτων των γονέων που ασκούν κατ’ οίκον εκπαίδευση στα παιδιά τους. Επειδή η άρνηση να φοιτούν σε δημόσια σχολεία ήταν κάποτε παράνομη και οδήγησε σε συλλήψεις, καταδίκες, ακόμη και την απειλή για την απομάκρυνση των παιδιών από τις οικογένειές τους, η υπερευαισθησία των γονέων εντείνεται από την αμεσότητα του Διαδικτύου. Μια κλήση για βοήθεια, στις λίστες επικοινωνίας, μπορεί να φέρει χιλιάδες απαντήσεις μέσα σε λίγες ώρες. Από το ξεκίνημά του homeschooling  οι οργανισμοί αυτοί  έχουν αυξηθεί και εξαπλωθεί σε όλη τη χώρα, σχηματίζοντας ένα εθνικό δίκτυο οργανισμών.( Cooper&Sureau, 2007,121-125)

ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΚΟΕ

Αρχικά θα αναφέρουμε κάποια  επιχειρήματα υπέρ και κατά της ΚΟΕ (ΚΟΕ: Κατ’ Οίκον Εκπαίδευση)  που θα μπορούσαμε να τα συγκαταλέξουμε στα πλεονεκτήματα και στα μειονεκτήματά της συγκεκριμένης μεθόδου. Αρχικά θα αναφέρουμε σχετικά με   το θέμα της κοινωνικοποίησης των παιδιών. Παραθέτουμε λοιπόν τα παρακάτω:

Μειονεκτήματα

-           Στο σχολείο τα παιδιά μαθαίνουν σημαντικές δεξιότητες όπως η συνεργασία με άλλους, σε ομάδες, το να αντιμετωπίζουν τις συγκρούσεις και το να κάνουν θυσίες για τους άλλους. Τα παιδιά που λαμβάνουν εκπαίδευση κατ’οίκον θα μειονεκτούν σε αυτά σε σχέση με τους υπόλοιπους;

-          Tα παιδιά της ΚΟΕ ενδεχομένως να είναι απροετοίμαστα για την ανταγωνιστική αγορά και κοινωνία που τα περιμένει και μπορεί ως ενήλικες να στρέφονται συνεχώς προς την γονεïκή προστασία ή την κρατική μέριμνα.

-          Ηθική, «ετικέτες», συμπεριφορές, κώδικες και γενικότερα κοινωνικές νόρμες και οι δυναμικές που αναπτύσσονται σε σχέση με αυτές διαπροσωπικά αλλά και εσωτερικά για κάθε άνθρωπο μαθαίνονται και καλλιεργούνται κυρίως στο σχολείο. Άρα για άλλη μια φορά τα παιδιά της ΚΟΕ μπορεί να υστερούν σε σχέση με τα υπόλοιπα στην ομαλή κοινωνικοποίηση τους.

-          Μπορούν οι γονείς να παρέχουν αρκετά ευρεία εκπαίδευση στην ΚΟΕ; Σίγουρα ένας γονιός δεν μπορεί να αντικαταστήσει τους εξειδικευμένους καθηγητές σε επίπεδο γνώσεων, όμως όσων αφορά την εξατομικευμένη προσοχή η ΚΟΕ υπερέχει κατά πολύ.

-          Σε περιπτώσεις που οι γονείς διαλέγουν ηθελημένα να διδάξουν μια ιδιοσυγκρασιακή άποψη του κόσμου που αφορά τους ίδιους αλλά παρεκκλίνει από τις κοινωνικές νόρμες (π.χ. η διδασκαλία να δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην δημιουργικότητα ή άλλες «νεοεποχίτικες» ιδέες), τότε ενδεχομένως να δημιουργούνται στο παιδί δυσκολίες κοινωνικής ένταξης αργότερα μια και θα έχει μάθει να φέρεται και να σκέφτεται κάπως διαφορετικά από τους περισσότερους.

-          Το σχολείο αποτελεί ένα πλαίσιο όπου μαθητές από διαφορετικά πολιτισμικά, εθνικά και κοινωνικά περιβάλλοντα συναντώνται με αποτέλεσμα να εξοικειώνονται και να προσαρμόζονται τα παιδιά στη διαφορετικότητα. Η ΚΟΕ ίσως να παράγει μια κοινωνία με λιγότερη ομογένεια και περισσότερη προκατάληψη απέναντι στο διαφορετικό.

Το θέμα της κοινωνικοποίησης και της ΚΟΕ έχει κυρίως να κάνει με αυτά που διδάσκονται στο σχολείο πέρα από την ύλη των μαθημάτων. Δηλαδή, την ανεκτικότητα, την συνεργασία, την ανάπτυξη των βασικών πολιτισμικών αξιών της συγκεκριμένης κοινωνίας και μια ευρεία άποψη της ζωής. Όλα αυτά αποτελούν ανάπτυξη και δεξιότητες για το παιδί που προκύπτουν από την κοινοβιακή οργάνωση του σχολείου.

Πλεονεκτήματα

-          Τα σχολείο δεν είναι το μόνο πλαίσιο κοινωνικοποίησης που υπάρχει για τα παιδιά και ίσως δεν είναι και το καλύτερο. Τα παιδιά που δέχονται ΚΟΕ συνήθως απασχολούνται πολύ σε δραστηριότητες όπως αθλητισμός, μουσική, εκκλησία κ.α. ομαδικές, εκτός σπιτιού δραστηριότητες.

-          Η ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων στα σχολείο είναι συνήθως μη ηθελημένο αποτέλεσμα της κοινοβιακής οργάνωσης των σχολείων και ίσως συχνά όχι προς το καλύτερο συμφέρον του παιδιού. Ενώ οι ίδιοι οι γονείς συνειδητά και συστηματικά μπορούν να προωθούν την κοινωνικότητα του παιδιά τους ίσως και με καλύτερα αποτελέσματα. Το ότι θα πάει κάποιο παιδί στο σχολείο δεν σημαίνει ότι θα αναπτύξει και σωστές διαπροσωπικές σχέσεις.

-          Όσων αφορά το πόσο ευρεία εκπαίδευση παρέχεται στο μαθητή οι γονείς που ασκούν ΚΟΕ υποστηρίζουν ότι δεν είναι δεδομένο ότι το σχολείο και οι δάσκαλοι που δουλεύουν σε αυτό παρέχουν ευρεία εκπαίδευση και δεν παιρνούν τις προσωπικές τους προκαταλήψεις στα παιδιά

-          Όσων αφορά το θέμα της πλύσης του εγκεφάλου του παιδιού στο να πιστεύσει μία ιδιοσυγκρασιακή άποψη του κόσμου για το οποίο κατηγορείται η ΚΟΕ, ξανά οι γονείς που ασκούν ΚΟΕ επιχειρηματολογούν ότι τα παιδιά είναι ευαίσθητα σε απόπειρες πλύσης εγκεφάλου έτσι και αλλιώς και δεν είναι ξεκάθαρο γιατί αυτό να συμβαίνει περισσότερο από κάποιο γονέα από ότι από κάποιο σχολείο.

-          Επίσης, επιχειρηματολογείτε από τους υποστηρικτές της ΚΟΕ ότι τα σχολεία δεν αποτελούν το ιδανικό περιβάλλον για να μάθει το παιδί διαπροσωπικές σχέσεις, τη διαφορετικότητα και να κοινωνικοποιηθεί μια και έχει πολύ συγκεκριμένη οργάνωση και δομή μέσα στην οποία χρειάζεται να προσαρμοστούν όλοι και δεν έχει άμεση σχέση με το φυσικό περιβάλλον όπου οι άνθρωποι λειτουργούν και εκφράζονται πιο ελεύθερα και κοινωνικοποιούνται διαφορετικά. Επίσης, το σχολείο αναγκάζει το παιδί να συναναστρέφεται με συνομήλικους του στερώντας του την δυνατότητα να μάθει από τους μεγαλύτερους και τους μικρότερους του.

Στη συνέχεια αναφέρουμε τα μειονεκτήματα και τα αντίστοιχα πλεονεκτήματα ως προς τον ελιτισμό που προκαλεί αυτή η μέθοδος:

Μειονεκτήματα

-          Η ΚΟΕ έχει κατηγορηθεί ότι προάγει της διακρίσεις επειδή μπορεί να ασκηθεί μονάχα από σχετικά ευκατάστατες οικογένειες, όπου ο ένας γονιός μπορεί να μην δουλεύει. Σε κοινωνίες με εθνικές μειονότητες στα χαμηλότερα στρώματα η ΚΟΕ μπορεί να οδηγήσει σε εθνικό ελιτισμό.

-          Επίσης, επειδή μονάχα γονείς των ανωτάτων βαθμίδων εκπαίδευσης μπορούν να ασκήσουν την ΚΟΕ ενώ οι υπόλοιποι αναγκάζονται να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο πάλι προάγεται ο ελιτισμός.

Πλεονεκτήματα

-          Παρόλα τα παραπάνω σύμφωνα με έρευνες διαπιστώθηκε ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει διαφορά στην οικονομική κατάσταση των οικογενειών που εφαρμόζουν ΚΟΕ με τις υπόλοιπες. Μάλλον μετρίου και ελαφρώς χαμηλότερου του μέσου οικογενειακού εισοδήματος είναι οι περισσότερες οικογένειες που το εφαρμόζουν.

-          Ενώ το εκπαιδευτικό επίπεδο είναι συνήθως λίγο ανώτερο του μέσου όρου. Τα δεδομένα ωστόσο αφορούν κατά κύριο λόγο την σύγχρονη Αμερικάνικη πραγματικότητα.

Ενώ ακόμα να  αναφέρουμε τα υπέρ και τα κατά της συγκεκριμένης μεθόδου για τα παιδιά που θα φθάσουν στη Τριτοβάθμια εκπαίδευση. Συγκεκριμένα επισημαίνεται ότι οι γονείς θα πρέπει να μαθαίνουν από νωρίς τι ζητάει το πανεπιστημιακό ίδρυμα ως προüποθέσεις και να φροντίζουν να τις πληρεί το παιδί. Συχνά χρειάζεται να παρακολουθήσει ο μαθητής μία ή δύο τάξεις του Λυκείου ή να κάνει κάποια μαθήματα δια αλληλογραφίας ώστε να πάρει το απολυτήριο Λυκείου που είναι απαραίτητο σχεδόν από όλα τα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Ενώ από την άλλη πολλοί γονείς υποστηρίζουν ότι αυτό έχει ως συνέπεια να δίνει στο παιδί λίγο χρόνο παραπάνω για να επιλέξει συνειδητά την σχολή που θέλει να σπουδάσει (τουλάχιστον αυτό συμβαίνει στην Αμερικανική πραγματικότητα).

 Τέλος  να σημειώσουμε ότι η ΚΟΕ προσφέρει τη δυνατότητα για την ανάπτυξη ενδεχομένως εναλλακτικών απόψεων της έννοιας του πολίτη που μπορούν να συμπληρώνουν, να διορθώνουν ή και να αλλάζουν τη νόρμα που προωθείται στα σχολεία μια και η ΚΟΕ είναι απελευθερωμένη από τα νοσογόνα χαρακτηριστικά των ομαδικών δυναμικών που αναπτύσσονται στη δημόσια εκπαίδευση (π.χ. καταναλωτισμό, ανταγωνισμό, μόδα, συμβιβασμός ηθικής και αξιών για αναγνώριση από συνομηλίκους, κ.λ.π.). Επιπλέον, σε ανάλογες έρευνες διαπιστώθηκε ότι τα παιδιά που δέχονται ΚΟΕ συμμετέχουν περισσότερο συχνά σε εθελοντικές και εξωσχολικές δραστηριότητες από ότι τα παιδιά των συμβατικών σχολείων καθιστώντας τους έτσι περισσότερο ενεργούς πολίτες. Επίσης, ενδεχομένως η οικογένεια και η σχέση του παιδιού με αυτήν να παίζει σημαντικό ρόλο στο πώς διαμορφώνεται η συλλογική συνείδηση του παιδιού και η σχέση του με τη κοινωνία, ίσως και περισσότερο από ότι το σχολείο. Στις οικογένειες που ασκείται η ΚΟΕ οι οικογενειακοί δεσμοί είναι συνήθως ισχυροί, το ενδιαφέρον και η φροντίδα των γονιών για τα παιδιά υψηλό και έκδηλο και ο ποιοτικός χρόνος συναναστροφής γονέων και παιδιών πολύ υψηλός. Βέβαια στα παραπάνω μπορεί να υπάρξει ο αντίλογος και συγκεκριμένα ορισμένοι μπορούν να διερωτηθούν αν σε μια εκπαίδευση που στο μέλλον ασχολείται και φροντίζει τη δημιουργία άξιων και καλών πολιτών ως μελών του ευρύτερου συνόλου τι θέση μπορεί να έχει η ΚΟΕ που παρέχει μια εξατομικευμένη και ίσως ιδιοσυγκρασιακή εκπαίδευση και μπορεί αυτή μπορεί να συμβάλλει στην ανάπτυξη του πνεύματος της συνεργατικότητας και της προώθησης του κοινού βίου για την ανάδειξη διάφορων αρετών  και συμπεριφορών που με τη σειρά τους θα συμβάλλουν στην εύρυθμη λειτουργία του κράτους.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΛΙΓΟΥΣ ΤΕΛΙΚΑ Η ΚΑΤ’ ΟΙΚΟΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ;

Όσον αφορά το πόσο μπορεί να κοστολογηθεί η εκπαίδευση στο σπίτι θα μπορούσαμε να πούμε ότι εξαρτάται κυρίως  από τις επιλογές των γονέων. Έτσι μπορούμε να στηρίξουμε ότι  δεν είναι, τις περισσότερες φορές τουλάχιστον. Πολλοί γονείς που εκπαιδεύουν τα παιδιά τους στο σπίτι  δεν μπαίνουν στη διαδικασία να αγοράσουν τα πάντα από εποπτικό υλικό αλλά προσπαθούν με διάφορους τρόπους να τα εξασφαλίσουν όπως να τα δανειστούν από διάφορες βιβλιοθήκες αλλά και να πάρουν από την κοινότητα αυτά που τους παρέχει για την εκπαίδευση των παιδιών ακόμα κι αν φοιτούσαν σε κάποιο δημόσιο σχολείο., είτε είναι βιβλία είτε εκπαιδευτικά παιχνίδια Ακόμα μοιράζονται διάφορα εκπαιδευτικά υλικά μέσα και με άλλους γονείς ή ακόμα συνεργάζονται και για την υλοποίηση κάποιων μαθημάτων όπως της μουσικής. Δεν είναι αναγκαία κάποια στολή κάποια δίδακτρα δραστηριοτήτων και σίγουρα δεν υφίστανται δίδακτρα σχολείου. Πολλά από τα μουσεία, βιβλιοπωλεία, και καταστήματα προμηθειών των δασκάλων κάνουν κάποιες εκπτώσεις στις οικογένειες αυτές. Επίσης το Internet  αποτελεί πληθώρα χωρίς κόστος πηγών, από οδηγούς ανάγνωσης και σχεδιαγράμματα μαθημάτων μέχρι και βιβλία για χρήση εκείνη τη στιγμή σε διαφόρων κατηγοριών. Ειδικά για παιδιά των οποίων οι ανάγκες είναι ασυνήθιστες το  homeschooling είναι μια πολύ αποδοτική μέθοδος διδασκαλίας. Μια μητέρα η οποία εκπαίδευε τα παιδιά της στο σπίτι συμφωνεί με το ότι είναι οικονομικό το homeschooling και αναφέρει συγκεκριμένα ότι  αυτή η μέθοδος  δεν έχει πολλά έξοδα επειδή κάνουμε καλή χρήση των διάφορων βιβλιοθηκών της περιοχής αλλά και στα πλαίσια διαδανεισμού δανείζονται βιβλία από άλλες βιβλιοθήκες μακρυά από την περιοχή τους. Επίσης αναφέρει ότι  ναι μεν αγοράζουμε κάποιο καινούργιο εποπτικό υλικό, αλλά το επαναχρησιμοποιούν, το δανείζονται αλλά και  μοιράζονται με άλλες οικογένειες διάφορα εκπαιδευτικά παιχνίδια κ.α. Επίσης αυτή η μητέρα αναφέρθηκε συγκεκριμένα ότι ένα βιβλίο μαθηματικών έχει αρχίσει να το χρησιμοποιεί το μικρότερο παιδί από τα πέντε στο σύνολο των οποίων κάποια από αυτά το είχαν  χρησιμοποιήσει παλαιότερα. Έτσι το βιβλίο από το ένα παιδί περνάει στο άλλο και ούτω καθεξής. 

Για άλλες οικογένειες βέβαια μπορεί να γίνει και είναι ακριβό. Παιδιά με ασυνήθιστες μαθησιακές ανάγκες μπορεί να απαιτούν δαπανηρές πηγές και εποπτικό υλικό τα οποία δεν μπορούν να βρουν για να δανειστούν από βιβλιοθήκες. Οι οικογένειες αυτές διαθέτουν χρηματικά ποσά για θεραπείες και για ειδικά μαθήματα τα οποία δεν προβλέπονταν στα δημόσια σχολεία. Επίσης οι οικογένειες που επιλέγουν να εγγράψουν τα παιδιά τους σε «umbrella Schools» ή προσλαμβάνουν ιδιωτικούς δασκάλους για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του κράτους πρέπει λοιπόν να καταβάλλουν κάποιο ποσό γι’αυτές τις υπηρεσίες το οποίο πρέπει να καταβληθεί από τις ίδιες τις οικογένειες και για κάθε παιδί ξεχωριστά το ποσό αυξάνεται.  Για αυτούς που υιοθετούν αυτήν την μέθοδο είναι τόσο ακριβή όσο οι ίδιοι επιθυμούν να είναι, δηλαδή μπορούν να ρυθμίσουν μόνοι τους αυτόν τον παράγοντα . Με μερικές εξαιρέσεις οι γονείς που διδάσκουν στο σπίτι τα παιδιά τους μπορούν να καθορίσουν και να υπολογίσουν πόσα χρήματα θέλουν να διαθέσουν για τον σκοπό αυτό. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα παιδιά μπορούν να επωφεληθούν από κάθε τάξη ή ευκαιρία που τους προσφέρεται. Παρόλα αυτά  οι γονείς πρέπει να θυμούνται ότι η καλή εκπαίδευση δεν εξαρτάται απόλυτα από την εύρεση ενός τέλειου βιβλίου ή τάξης. Με σχεδιασμό και δημιουργικότητα η κατ’ οίκον εκπαίδευση μπορεί να ταιριάξει και να προσαρμοστεί σε κάθε στυλ. Μερικά προγράμματα εξ’ αποστάσεως εκπαίδευσης και άλλα προσφέρουν υποτροφίες σε αυτά τα παιδιά και οι παππούδες ή κάποια άλλα συγγενικά πρόσωπα μπορούν να προθυμοποιηθούν να καλύψουν τα έξοδα για κατ’ οίκον εκπαίδευση ως ένα εκπαιδευτικό (Lisa Rivero,2007,σελ.149-150) .

ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΠΟΥ ΑΣΚΟΥΝ ΚΑΤ’ ΟΙΚΟΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Οι γονείς παίρνουν αποφάσεις όσον αφορά την  επιλογή σχολείου με βάση τις προτιμήσεις, την ποιότητα των τοπικών σχολείων, και τους περιορισμούς των διαθέσιμων εισοδημάτων και του ελεύθερου χρόνου. Οικογένειες που ζουν στην ίδια περιοχή με τον ίδιο χρόνο και τους περιορισμούς του εισοδήματος, αλλά που επιλέγουν διαφορετικά σχολεία προφανώς έχουν διαφορετικές προτιμήσεις.

Μερικά κράτη δεν απαιτούν κάποια προσόντα για τους γονείς που θέλουν να εκπαιδεύσουν τα παιδιά τους στο σπίτι εκτός από την ύπαρξη ενός τουλάχιστον γονέα ή κάποιου νόμιμου κηδεμόνα. Οι γονείς που αναλαμβάνουν την εκπαίδευση των παιδιών τους, δείχνουν ταυτόχρονα την φροντίδα και την θέληση και το αίσθημα ευθύνης που έχουν να δώσουν μια καλή εκπαίδευση στα παιδιά τους. Η ανατροφή των παιδιών περιλαμβάνει κι άλλες δεξιότητες σημαντικές για την εκπάιδευση στο σπίτι : η προθυμία να μαθαίνουν από τα λάθη τους και η ικανότητα να βρίσκουν και να χρησιμοποιούν τις πληροφορίες. Αν το homeschooling  είναι η σωστή απόφαση για έναν συγκεκριμένο τύπο οικογένεια αυτό είναι ξεχωριστό θέμα. Παρόλα αυτά ο καθένας που επιθυμεί να εκπαιδεύσει τα παιδιά του στο σπίτι έχει τα προσόντα να το κάνει.

Άλλα  κράτη όμως απαιτούν από τους γονείς να έχουν ένα συγκεκριμένο επίπεδο ,αυτό της στοιχειώδους  τυπικής εκπαίδευσης ή έπειτα από συνεργασία με δασκάλους που έχουν την πιστοποίηση να μπορέσουν να εφαρμόσουν το νόμο. Στην Ουάσιγκτον , για παράδειγμα,  οι γονείς μπορούν να καταστούν κατάλληλοι να εκπαιδεύσουν τα παιδιά τους στο σπίτι με έναν από τους τέσσερις τρόπους : 1) με 45 κεφάλαια μαθημάτων πανεπιστημιακού επιπέδου να αποκτήσουν κάποια πιστοποίηση, 2) να παρακολουθήσουν ειδική σειρά μαθημάτων για τους γονείς, 3) να καλούν μια φορά την βδομάδα έναν δάσκαλο με πιστοποίηση όπου θα συναντάει το παιδί που εκπαιδεύεται στο σπίτι, 4) ή  ο γονέας να θεωρείται επαρκώς ειδικευμένος ώστε να ασκεί κατ’ οίκον εκπαίδευση από τον διευθυντή του σχολείου της περιοχής. Στη βόρεια Dakota, αν οι γονείς κατέχουν ένα πιστοποιητικό λυκείου ή ένα GED (General Educational Development, είναι ένα τεστ πέντε μαθημάτων , ο κάτοχος του οποίου έχει πιστοποιημένα τα προσόντα που αποκτάνε στο λύκειο στην Αμερική και στον Καναδά.)  αλλά όχι κάποιο πιστοποιητικό διδασκαλίας ή βαθμό πτυχίου, θα πρέπει να αποδείξουν ότι πληρούν ή και υπερβαίνουν το ελάχιστο όριο βαθμολογιών που ορίζουν οι εθνικές εξετάσεις των δασκάλων, ή να επιβλέπεται ο γονέας για τα πρώτα δύο χρόνια από κάποιον δάσκαλο.  Η παρακολούθηση μπορεί να συνεχιστεί και μετά τα δύο χρόνια αν το παιδί έχει σημειώσει χαμηλότερη βαθμολογία του 50% στα προκαθορισμένα τεστ και τα οποία προβλέπονται για την αξιολόγησή τους. Οι προϋποθέσεις για τους γονείς όσον αφορά τα προσόντα τους για την κατ’ οίκον εκπαίδευση προκαλούν φέρνοντας στο προσκήνιο με τη σειρά τους ενδιαφέρουσες ερωτήσεις και θέματα  .Μεγάλο μέρος της κατάρτισης  που απαιτείται για την πιστοποίηση δεν είναι απαραίτητη για την άσκηση διδασκαλίας στο σπίτι, όπου το να κρατάς προσανατολισμένα τα παιδιά σε ένα στόχο και να αναπτύσσεις σχέδια μαθημάτων για μεγάλο αριθμό παιδιών ίδιας ηλικίας δεν έχουν ισχύ και δεν αποσκοπούν κάπου. Για την διαδιακασία εκμάθησης που αφορά κάθε φορά ξεχωριστά κάθε άτομο, τα πιο σημαντικά προσόντα είναι η επιθυμία να βρούμε και να κάνουμε οτιδήποτε λειτουργεί και συμβάλλει καλύτερα στη διδασκαλία του παιδιού και η βαθιά γνώση του μαθητευόμενου . Σε αυτά τα προσόντα , οι γονείς είναι οι πλέον ειδικοί ανεξάρτητα από πτυχία και εκπαιδευτικές διακρίσεις.(Lisa Rivero,2007,σελ.181-182)

«HOMESCHOOLING» ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Ενδεικτικά θα αναφέρουμε τις εκπαιδευτικές ρυθμίσεις που σχετίζονται με την κατ ‘ οίκον εκπαίδευση και εφαρμόζονται σε κάποιες χώρες της Ευρώπης. Παρακάτω θα δούμε αναλυτικά σε κάποιες από αυτές τις εκπαιδευτικές ρυθμίσεις που υφίστανται αλλά και  το νομοθετικό πλαίσιο  που εντάσσεται η συγκεκριμένη μέθοδος.

Αγγλία

Η εκπαίδευση είναι υποχρεωτική, αλλά η σχολική παρακολούθηση όχι. Οι γονείς είναι ελεύθεροι να επιλέξουν τον τύπο-μέθοδο της εκπαίδευσης των παιδιών τους, τον οποίο και θεωρούν κατάλληλο γι’ αυτά. Οι γενικού τύπου που ισχύουν και αφορούν την κατ’ οίκον εκπαίδευση είναι ότι: «Ο γονέας θα πρέπει να προκαλέσει το παιδί να λάβει αποτελεσματική και πλήρη εκπαίδευση που ταιριάζει στην εκάστοτε ηλικία του παιδιού, να λάβουν υπόψη τις ικανότητες και τις κλίσεις , αλλά και τις ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες που μπορεί να  έχει κάποιο παιδί» (Section 7 of the Education Act 1996). Οι γονείς δεν είναι υποχρεωμένοι να αναφέρουν για την επιλογή της εκπαίδευσης στο σπίτι. Γι’ αυτό το λόγο υπάρχει και έλλειψη σαφήνειας όσον αφορά τα δεδομένα και την επικράτηση της συγκεκριμένης μεθόδου. Μια μελέτη που έγινε από εννέα τοπικές αρχές αυτοδιοίκησης (LAs) με στόχο να μετρηθούν τρόπον τινά τα άτομα που κάνουν εκπαίδευση στο σπίτι βρέθηκε το ποσοστό του 0.20% (Hopwood et al., 2007, στο: Blok & Karsten,2011,144) αλλά  ανέφεραν ότι τα αρχεία και τα αποτελέσματά τους ήταν ελλειπή. Παρόλα αυτά μια έρευνα της κυβέρνησης έδειξε ότι εκτιμάται να υπάρχουν πάνω από 80.000 παιδιά δηλαδή 0.80% του μαθητικού πληθυσμού (Badman, 2009, στο: Blok & Karsten,2011,145). Οι τοπικές αρχές αυτοδιοίκησης δεν έχουν καθήκον να παρακολουθούν επιβλέποντας την εκπαίδευση στο σπίτι. Παρόλα αυτά αν κάποια τοπική αρχή έχει λόγο να πιστεύει ότι οι γονείς δεν προσφέρουν επαρκώς στα παιδιά τους την απαιτούμενη και κατάλληλη για την ηλικία τους εκπαίδευση, πρέπει να τους ρωτήσει και να ενδιαφερθεί για παραπάνω πληροφορίες. Στη συνέχεια αν μείνουν ανικανοποίητοι από τις απαντήσεις των γονέων , μια επιπρόσθετη έρευνα θα διεξαχθεί και θα κληθούν οι γονείς να απαντήσουν σε περεταίρω ερωτήσεις . Αν και αυτή η διαδικασία δεν ικανοποιήσει την τοπική αρχή, τότε αναλαμβάνει η σχολική κοινωνία. Αυτό βέβαια συμβαίνει σπανίως.  (Hopwood et al., 2007, στο: Blok & Karsten,2011,145).

Βουλγαρία

Η εκπαίδευση και η σχολική παρακολούθηση είναι υποχρεωτικές από την ηλικία των 6 μέχρι 16 χρόνων. Ο νόμος που ενδείκνυται για την εκπαίδευση δεν επιτρέπει τους γονείς να διδάξουν στο σπίτι τα παιδιά τους. Ωστόσο στο άρθρο 31 απαριθμούνται οι έννομοι τρόποι της εκπαιδευτικής διαδικασίας που είναι, η εξ’ αποστάσεως εκπαίδευση, η εξατομικευμένη και η εκπαίδευση δι’ αλληλογραφίας. Ως εκ τούτου μερικοί γονείς ασκούν κατ’ οίκον εκπαίδευση στα παιδιά τους υπό την επίβλεψη του δημόσιου ή του ιδιωτικού σχολείου στο οποίο είναι εγγεγραμμένα τα παιδιά. Αυτό σημαίνει ότι διάφοροι εκπαιδευτικοί επισκέπτονται τα σπίτια αυτά και καλούνται τα παιδιά να εξετάζονται κάθε χρόνο σε συγκεκριμένα τεστ αξιολόγησης. Ωστόσο επειδή η εκπαίδευση στο σπίτι είναι σπάνιο φαινόμενο και επειδή η εκπαίδευση των παιδιών θεωρείται ευθύνη της πολιτείας , κάποιοι διευθυντές σχολείων δεν επιτρέπουν αυτήν την δραστηριότητα,, δηλαδή την επιλογή των γονέων να ασκήσουν την εκπαιδευτική διαδικασία στο σπίτι. Ως εκ τούτου υπάρχει και μια δεύτερη μορφή εκπαίδευσης όπου τα παιδιά δεν είναι εγγεγραμμένα σε κανένα σχολείο είτε δημόσιο είτε ιδιωτικό. Σε αυτήν την περίπτωση οι γονείς κινούνται παράνομα διδάσκοντας τα παιδιά τους στο σπίτι. Και οι δύο μορφές εκπαιδευτικής διαδικασίας που υφίσταται στην Βουλγαρία συναντάται σε χαμηλή συχνότητα (ποσοστό μικρότερο του 0,01%)  , με λιγότερες από 50 οικογένειες να διδάσκουν τα παιδιά τους στο σπίτι. Αυτά όσον αφορά το εκπαιδευτικό καθεστώς που αφορά την κατ’ οίκον εκπαίδευση στη Βουλγαρία , δεν διατίθενται άλλα στοιχεία.

Δανία

Οι γονείς  είναι νομικά υπεύθυνοι για τη διασφάλιση ότι το παιδί τους έχει λάβει την κατάλληλη εκπαίδευση . Το Σύνταγμα επιτρέπει τους γονείς να παρέχουν εκπαίδευση στο σπίτι. Οι γονείς θα πρέπει να ενημερώνει το δήμο στον οποίο ανήκουν. Η κοινοποίηση αυτή στο δήμο θα πρέπει να παρέχει πληροφορίες όπως, που θα γίνεται η διδασκαλία και ποιος συγκεκριμένα θα διδάξει το παιδί. Το ποσοστό είναι  0.02%, δηλαδή περίπου 200 παιδιά, ένα σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού που μένουν μόνιμα στη Δανία . Ωστόσο αν αυτή η κοινοποίηση δεν είναι αξιόπιστη, τότε η εκτίμηση είναι αβέβαιη. Ο σκοπός του ελέγχου είναι να εξασφαλίσει και να επιβεβαιώσει ότι το παιδί προσλάβει την κατάλληλη εκπαίδευση. Το επίπεδό τους θα πρέπει να συγκρίνεται με αυτό που υπάρχει στο δημόσιο σχολείο, όπως ορίζει ο νόμος . Το Υπουργείο Παιδείας εξέδωσε τους Κοινούς Στόχους  (Fælles Mål),  οι οποίοι απευθύνονται κυρίως στα δημόσια σχολεία . Υπάρχει επίσης μια ετήσια αξιολόγηση (τεστ) για να εξασφαλιστεί ότι ακολουθείται το ορισμένο πρόγραμμα  Ως γενικός κανόνας , οι τοπικές αρχές απαιτούν τα παιδιά που κάνουν κατ’ οίκον εκπαίδευση να φθάνουν τα  επίπεδα που υπάρχουν και στα δημόσια σχολεία. Παρόλα αυτά οι απαιτήσεις φαίνεται να διαφέρουν κατά πολύ. Αν  ο επιθεωρητής κρίνει ότι το επίπεδο της εκπαίδευσης δεν είναι και τόσο καλό, ορίζει ακόμα μια επιθεώρηση μετά από τρεις μήνες. Αν το επίπεδο δεν είναι ακόμα αποδεκτό τότε ο δήμος αναλαμβάνει και υποχρεώνει να πάει το παιδί σε δημόσιο σχολείο. Βέβαια δεν είναι διαθέσιμα δεδομένα όσον αφορά τα αποτελέσματα της επιθεώρησης που αναφέρθηκε παραπάνω.

Εσθονία

Ο εκπαιδευτικός νόμος του  1992  αναφέρει ότι η υποχρεωτική εκπαίδευση μπορεί να λάβει χώρα και στο σπίτι αν και εφόσον ακολουθούνται οι εθνικοί κανονισμοί που έχουν οριστεί. Αναγνωρίζει δύο κυρίως λόγους:  1)είτε αν ο γονέας επιθυμεί να διδάξει το παιδί του στο σπίτι 2) είτε αν το παιδί χρειάζεται να εκπαιδευτεί στο σπίτι για ιατρικούς λόγους. Οι γονείς  θα πρέπει να υποβάλλουν αίτηση στο σχολείο όπου είναι εγγεγραμμένο το παιδί. Η έγκριση- άδεια χορηγείται για ένα χρόνο. Ακόμα και αν γίνει δεκτή το παιδί μπορεί να συμμετάσχει σε σχολικά μαθήματα όπως η φυσική αγωγή και η εικαστική δημιουργία. Ο δάσκαλος της τάξης θα πρέπει να αξιολογεί την πρόοδο του παιδιού εφόσον αυτό είναι εγγεγραμμένο στο πρωτόκολλο της τάξης. Υπό την γονεϊκή επίβλεψη, η κατ’ οίκον εκπαίδευση επιτρέπεται μέχρι την ηλικία των 12 χρόνων. Επιτρέπεται σε όλη τη διάρκεια της υποχρεωτικής εκπαίδευσης (μέχρι τα 17) για ιατρικούς λόγους. Το  2005–2006, 1008 παιδιά έλαβαν κατ’ οίκον εκπαίδευση (70 από επιθυμία των γονέων και 938 για ιατρικούς λόγους ), ένα ποσοστό του 0.4% περίπου (Leis, 2006, στο: Blok & Karsten,2011,145). Δεν προβλέπεται καμιά επίβλεψη από τη μεριά τη πολιτείας για την εκπαίδευση στο σπίτι . Το σχολείο αξιολογεί την πρόοδο με τακτικούς ελέγχους. Αν δεν υπάρχει ικανοποίηση ως προς τις επιδόσεις του παιδιού σύμφωνα με το εθνικό αναλυτικό πρόγραμμα, μπορεί να ζητηθεί το παιδί να επιστρέψει στο σχολείο.

Φιλανδία

Η εκπαίδευση αλλά όχι η σχολική παρακολούθησης απαιτείται νομικά. Το θέμα της εκπαίδευσης στο σπίτι αναφέρεται στις ενότητες  25, 26 και 45  του βασικού Νόμου που αφορά την παιδεία. Οι γονείς θα πρέπει να ενημερώνουν τον δήμο όπου ανήκουν. Το αναλυτικό πρόγραμμα θα πρέπει να είναι ισάξιο με αυτό των σχολείων. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία 347 παιδιά έλαβαν κατ’ οίκον εκπαίδευση το 2002 (ποσοστό 0,05%). Οι δημοτικές αρχές αξιολογούν την πρόοδο των παιδιών . Τα τεστ αξιολόγησης διεξάγονται από έναν δάσκαλο στο σχολείο της περιοχής όπου το παιδί συμπληρώνει ένα ή περισσότερα τεστ αξιολόγησης. Οι γονείς που δεν προσφέρουν ικανοποιητικό επίπεδο μόρφωσης υποβάλλονται σε κίνδυνο να πληρώσουν πρόστιμο.

Γαλλία

Οι γονείς έχουν το νομικό δικαίωμα να παρέχουν εκπαίδευση στο σπίτι (Code de l’Education, Article 131, sub 2, στο: Blok & Karsten,2011,145-146). Θα πρέπει βέβαια να δίνουν αναφορές ετησίως στις δημοτικές αρχές αλλά και στην γαλλική ακαδημαϊκή επιθεώρηση. (Inspection Académique).  Ο νόμος προβλέπει οι γονείς να προσφέρουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων συμπεριλαμβανομένης της γαλλικής γλώσσας, των μαθηματικών, τουλάχιστον μιας ξένης γλώσσας, χειροτεχνιών και αθλητικών δραστηριοτήτων. Μπορούν να επιλέξουν οποιαδήποτε μέθοδο αλλά τα παιδιά να μπορέσουν να φθάσουν σε ένα επίπεδο ου να μπορεί να συγκρίνεται με αυτό του σχολείου. Κατά το σχολικό έτος 2009-2010 μια πιο αυστηρή θέση τέθηκε σε ισχύ (5 Μαρτίου  2009) και αφορά τους στόχους των μαθητών που πρέπει να φθάσουν  μέχρι το τέλος της υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Σύμφωνα  με επίσημα στοιχεία της According to official figures of Miviludes (μιας διυπηρεσιακής ομάδας εργασίας που ασχολείται με τις αλλαγές που γίνονται κατά καιρούς στην εκπαίδευση ) 2813 παιδιά έκαναν κατ’ οίκον εκπαίδευση το 2005, ένα ποσοστό 0,03% . Τα παιδιά θα πρέπει να δίνουν ετησίως μια συνέντευξη σε έναν επιθεωρητή. Συνήθως αυτό συμβαίνει στο σπίτι. Οι γονείς θα πρέπει να διδάσκουν μαθήματα που αναφέρονται στο νόμο. Οι Επιθεωρητές με τη σειρά τους θα πρέπει να σέβονται την παιδαγωγική ελευθερία, συμπεριλαμβανομένων των ποικίλων εξελίξεων αυτής. Δεν υπάρχει καμία νομική υποχρέωση τα παιδιά να υποβληθούν σε δοκιμαστικά τεστ διαφόρων θεμάτων. Παρόλα αυτά μερικοί μπορούν να υποβάλουν κάποιες συγκεκριμένες  γραπτές εξετάσεις ανάλογες της περιοχής, έτσι ώστε να αναπτυχθεί καλύτερη επικοινωνιακή συνεννόηση. Αν η πρώτη αξιολόγηση είναι αρνητική ακολουθεί και μια δεύτερη. Αν και αυτή εξακολουθεί να είναι αρνητική τότε οι γονείς θα πρέπει να εγγράψουν το παιδί τους σε ένα σχολείο. Το 2005, 1119 από τα 2813 παιδιά  ελέγχθηκαν από επιθεωρητές. Σε 23 περιπτώσεις, τέθηκε αναγκαία η φοίτηση σε σχολείο .

Γερμανία

 Η εκπαίδευση ρυθμίζεται σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Κάθε κράτος- μέλος εμπεριέχει την υποχρεωτική σχολική παρακολούθηση η οποία και προέρχεται από το Σύνταγμα ή από σχετικούς εκπαιδευτικούς νόμους που έχουν θεσπιστεί. Εξαιρέσεις είναι δυνατές μόνο για παιδιά των οποίων οι γονείς για επαγγελματικούς λόγους χρειάζεται να μετακινούνται ή λόγω κάποιας μακροχρόνιας ασθένειας ή για παιδιά μεταναστών όπου μένουν στη Γερμανία για κάποια σύντομη χρονική περίοδο. Η εκπαίδευση για τις δύο πρώτες ομάδες που αναφέραμε προσφέρεται από έναν δάσκαλο του σχολείου της περιοχής ο οποίος και επισκέπτεται το σπίτι της οικογένειας δύο ή και τρεις φορές την εβδομάδα. Κυρώσεις όσον αφορά την υποχρεωτική σχολική παρακολούθηση διαφέρει από κράτος σε κράτος. Μπορούν ακόμα να επιβάλλουν πρόστιμα, ποινές φυλάκισης ακόμα και απώλεια της γονικής εξουσίας με απομάκρυνση του παιδιού από τον γονέα. Υπολογίζεται ότι περίπου 500 παιδιά λαμβάνουν εκπαίδευση στο σπίτι  ποσοστό 0,005%.

Ολλανδία

Η Ολλανδία είναι μία από τις ελάχιστες ευρωπαϊκές χώρες  που δεν είναι αποδεκτός τρόπος η εκπαίδευση στο σπίτι , για την ικανοποίηση των απαιτήσεων της υποχρεωτικής εκπαίδευσης . Ο μόνος τρόπος εκπαίδευσης  είναι η εγγραφή του παιδιού σε κάποιο σχολείο. Η ισχύουσα νομοθεσία που αφορά την υποχρεωτική εκπαίδευση, παρόλα αυτά εμπεριέχει μια διάταξη βάσει της οποίας οι γονείς μπορούν να εξαιρεθούν αν δεν υπάρχει σχολείο που να συμπίπτει με τα θρησκευτικές πεποιθήσεις τους σε μια λογική απόσταση από τον τόπο οικείας τους. Δεδομένου ότι  ο νόμος δεν εμπεριέχει κάποια διευκρίνιση για το συγκεκριμένο θέμα, οι γονείς έχουν την ελευθερία να παρέχουν στα παιδιά τους εκπαίδευση στο σπίτι (Sperling, 2010, στο: Blok & Karsten,2011 ,147). Μόνο 235 παιδιά (ένα ποσοστό περίπου 0.01%) είχε εξαιρεθεί από την υποχρεωτική εκπαίδευση το 2006–2007.  Επειδή δεν υπάρχει κάποιο κεντρικό σύστημα καταγραφής, το ποσοστό είναι αβέβαιο. Δεν υπάρχει κάποια νομοθεσία που να προβλέπει την επιθεώρηση των παιδιών ως προς το εάν ή πώς εξαιρούνται τα παιδιά τα οποία εκπαιδεύονται έξω από το σχολείο. Περιστασιακά οι ολλανδικές υπηρεσίες προστασίας του παιδιού, έκαναν προσπάθειες έρευνας των οικογενειών αυτών για να καθορίσουν αν τα παιδιά αυτά είναι σε θέση να εγγραφούν και να ενσωματωθούν σε σχολείο παρόλη αυτήν την εξαίρεση που υφίστανται. Η δικαιοδοσία αυτών των υπηρεσιών βασίζεται σε μια διάταξη του Αστικού κώδικα όπου αναφέρει ότι οι γονείς είναι υπεύθυνοι για την ανατροφή των παιδιών τους. Οι υπηρεσίες τίθενται σε δράση αν έχουν αντιληφθεί ότι κάποιο παιδί βρίσκεται σε κίνδυνο. Στο παρελθόν αυτό οδηγούσε σε τακτικές μηνύσεις, διότι θεωρούσαν ότι εξ ‘ ορισμού η εκπαίδευση στο σπίτι θέτει σε κίνδυνο το παιδί. Τα τελευταία χρόνια δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο τόσο συχνά, διότι τα δικαστήρια υποστήριξαν ότι από τη στιγμή που το παιδί δεν είναι εγγεγραμμένο σε κάποιο σχολείο αλλά λαμβάνουν μια εναλλακτική μορφή εκπαίδευσης στο σπίτι, δεν τίθενται σε κίνδυνο. Το 2003, η κυβέρνηση ξεκίνησε μια διαδικασία διαπραγμάτευσης σχετικό με το ζήτημα της εκπαίδευσης στο σπίτι. Δεν υποστηρίζει την επέκταση των δυνατοτήτων και μελετά τη θέσπιση ειδικών διαδικασιών για τον έλεγχο των παιδιών που λαμβάνουν την εκπαίδευση από τους γονείς τους, οι οποίοι και απαλλάσσονται βάσει του νόμου της υποχρεωτικής εκπαίδευσης.

Σε 11 από τις 14 χώρες , η εκπαίδευση στο σπίτι αποτελεί νομικό δικαίωμα. Σε μερικές χώρες όπως: το Βέλγιο και η Ιρλανδία περιλαμβάνεται στο Σύνταγμα. Η Γερμανία και η Ολλανδία αποτελούν εξαιρέσεις. Η κατ’ οίκον εκπαίδευση  είναι ανεκτή σε αρκετές χώρες με κάποιες προϋποθέσεις και έτσι οι γονείς μπορούν να παρέχουν στα παιδιά τους εκπαίδευση στο σπίτι. Καμία από αυτές τις χώρες δεν έχουν επιθεώρηση για την εκπαίδευση που παρέχεται στο σπίτι. Η Ολλανδία έχει την περισσότερο γενική νομοθεσία με σεβασμό στην προστασία των παιδιών, τα οποία κάνουν κατ ‘ οίκον εκπαίδευση. Παρόλα αυτά η επιλογή αυτή δεν χρησιμοποιείται. Σε όλες τις χώρες που ασκείται η κατ’ οίκον εκπαίδευση ως νομική επιλογή , απαιτεί κάποιες αναφορές, συνήθως στις τοπικές αρχές δηλαδή στο δήμο που ανήκει η εκάστοτε οικογένεια. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις όπως αυτή στη Γαλλία υπάρχει και κατάλληλη επιθεώρηση. Η Ιρλανδία αποτελεί ειδική περίπτωση.  Είναι υποχρεωτική η καταχώρηση στο δήμο ότι παρέχεται στο παιδί κατ ‘ οίκον εκπαίδευση αλλά δεν υφίσταται κάποια ποινή, όπως συμβαίνει στις άλλες χώρες, για  συμμόρφωση. Διαπιστώνεται ότι ένας άγνωστος αριθμός  γονέων που ασκούν κατ’ οίκον εκπαίδευση δεν είναι εγγεγραμμένος. Έχει βρεθεί ότι σε πολλές χώρες, παρά την απαίτηση από το νόμο καταχώρησης και δήλωσης των παιδιών που εκπαιδεύονται στο σπίτι , δεν είναι ξεκάθαρος ο αριθμός των παιδιών αυτών. Αυτό σημαίνει ότι αυτές οι χώρες δεν χρησιμοποιούν αποτελεσματικά  τα στοιχεία των δηλώσεων. Επιπλέον όλες οι χώρες όπου έχουν ορίσει την εκπαίδευση στο σπίτι ως νομική επιλογή θα πρέπει να έχουν κανονισμούς που αφορούν την επιθεώρηση .Σε μερικές περιπτώσεις αποτελούν ευθύνη της σχολικής εκπαίδευσης οι επιθεωρήσεις(Βέλγιο, Γαλλία).  Σε άλλες περιπτώσεις είναι υπεύθυνες οι τοπικές αρχέςI. Ο κίνδυνος είναι ότι η αποκέντρωση μπορεί να οδηγήσει σε άνισα δικαιώματα, ειδικά αν οι διαδικασίες της επιθεώρησης που καθορίζονται δεν επικεντρώνονται σε επαρκείς λεπτομέρειες.

 Έτσι λοιπόν θα λέγαμε ότι η κατ’ οίκο εκπαίδευση είναι αποδεκτή νομικά σε 28 κράτη της Ευρώπης , το καθένα βέβαια με τις δικές του διατάξεις , περιορισμούς και ποικιλόμορφη παρουσία στο Σύνταγμα και είναι τα παρακάτω: Αυστρία, Ανδόρα, Βέλγιο, Λευκορωσία, Τσεχία, Δανία, Εσθονία, Φινλανδία, Γαλλία, Ουγγαρία, Ισλανδία, Ιρλανδία, Ιταλία, Λετονία, Λιχτενστάϊν, Λουξεμβούργο, Λιθουανία, Μονακό, Μολδαβία, Νορβηγία, Πολωνία, Πορτογαλία, Σαν Μαρίνο, Σουηδία, Ελβετία, Σλοβενία, Ισπανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ρωσία, Ουκρανία. Παράνομη είναι στα ακόλουθα: Γερμανία, Σλοβακία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ολλανδία και Ελλάδα. Ασαφές το καθεστώς στην πρώην Γιουγκοσλαβία και Αλβανία.

Η Αγγλία και η  Γαλλία αποτελούν οδηγούς της κατ’οίκον εκπαίδευσης στην Ευρώπη, με χιλιάδες κατ’οίκον μαθητές. Ενώ η Ρωσία και η Ουκρανία αποτελούν τα ορθόδοξα κράτη στα οποία και είναι νόμιμη η κατ’ οίκον εκπαίδευση.

ΓΙΑΤΙ Η ΚΑΤ’ΟΙΚΟΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΙΝΑΙ  ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΕΡΑ;

Θεωρούμε την κατ’ οίκον εκπαίδευση αναγκαία γενικότερα και δη για  την Ελλάδα ειδικότερα. Τα επιχειρήματα που θέτουμε είναι τα ακόλουθα. Αρχικά λοιπόν παρατηρείται μια Αποχριστιανοποίηση των σχολείων στην Ελλάδα παραχωρώντας την κρατική εκπαίδευση στα χέρια των Αντίχριστων. Επίσης τα κρατικά σχολεία και η εκπαίδευση συνθέτουν ένα οξύμωρο σχήμα, διότι μεταδίδουν στα παιδιά γνώση συστηματοποιημένη και αποχωρισμένη από έννοιες όπως πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια μετατρέποντας το ελληνικό σχολείο από τόπο μάθησης σε αναμορφωτήριο του «νέου ανθρώπου».

1.      Συγκεκριμένα εννοούμε Αποχριστιανοποίηση των σχολείων στην Ελλάδα παρατηρώντας τα εξής:

• Εισαγωγή σεξουαλικής αγωγής στο Δημοτικό Σχολείο.
• Κατάργηση ή μετατροπή του μαθήματος των Θρησκευτικών σε Θρησκειολογία
• Αφαίρεση των εικόνων και των Χριστιανικών συμβόλων.
• Κατάργηση του εκκλησιασμού και της προσευχής.

2.      Κρατική Εκπαίδευση στα Χέρια των Αντίχριστων διότι:

o   Το κράτος έχει το μονοπώλιο της εκπαίδευσης.

o   Παραβιάζεται το δικαίωμα των γονιών στην εκπαίδευση των παιδιών τους. Οι γονείς είναι απλώς θεατές, στερούμενοι οποιουδήποτε ελέγχου στη μόρφωση των παιδιών τους.

o   Το κράτος επηρεάζει ενεργά τη διαμόρφωση της συνειδήσεως, του ήθους και της συμπεριφοράς των χριστιανών – απορρίπτοντας την χριστιανική εκπαίδευση στο σπίτι.

3.        Κρατικά Σχολεία ≠ Εκπαίδευση

o   Παύει να είναι τόπος πρόσκτησης γνώσεων και καλλιεργείται η αγραμματοσύνη

o   Μείωση ως εξαφάνιση των Αρχαίων Ελληνικών

o   Αύξηση των ξένων γλωσσών και εφαρμογή τους από την γ’ δημοτικού

o   Χυδαιοποίηση της ελληνικής γλώσσας

o   Κείμενα άνευ ποιοτικού περιεχομένου

o   Μείωση έως εξάλειψη εθνικής λογοτεχνίας και ποίησης

o   Πρόχειρη και ασυνάρτητη συγγραφή πολλών βιβλίων

1. Το Σχολείο: από τόπος μάθησης – αναμορφωτήριο του «νέου ανθρώπου»

o   Καθίσταται κέντρο αφελληνισμού – αφιλοπατρίας: Αυτό επιτυγχάνεται με την παραποίηση ή την απόκρυψη της ιστορικής αλήθειας, με την παράλυση της εθνικής συνείδησης όπως και με την απουσία της ελληνικής ποίησης που αναζωπυρώνει την ελληνική συνείδηση

o   Προωθείται η αθεϊα και η μαγεία. Αυτό μπορούμε να το διαπιστώσουμε από τα βιβλία του Δημοτικού και του Γυμνασίου

o   Εξυμνείται η παιδεραστία και η μαστροπεία: Στα βιβλία της Α’ και Β’ Γυμνασίου μπορούμε να εντοπίσουμε κάτι τέτοιο. Δεν αποτελεί πλέον θεματοφύλακα αξιών αλλά επιταχυντή της πνευματικής χρεωκοπίας. Ενώ τέλος προωθεί ένα νέο μοντέλο ζωής αποκλείοντάς το από την ελληνική παραδοσιακή οικογένεια (β τεύχος γλώσσας της ΣΤ’ Δημοτικού)

2. Μυεί στον διαδικτυακό εθισμό

Μυεί στον διαδικτυακό εθισμό: «ηλεκτρονική μορφίνη». Έχει παρατηρηθεί ότι από το Δημοτικό ξεκινά απαραιτήτως η αναζήτηση πληροφοριών στο διαδίκτυο. Συγκεκριμένα από το 2009 είναι υποχρεωτική η απόκτηση και η χρήση προσωπικού ηλεκτρονικού υπολογιστή από τους μαθητές Γυμνασίου.

Κύρια συμπτώματα της «εικονικής μορφίνης» είναι: η αντικοινωνική συμπεριφορά και η αδιαφορία για μάθηση  και η επιθετική συμπεριφορά σε προσπάθεια μείωσης της χρήσης κ.α. .  (βλ. Περιοδικό «Παιδιατρική», τευχ.6,2008.)

Τέλος να αναφέρουμε αυτό που είχε πει και ο  Γέροντας Επιφάνιος: «Πονώ και αγω­νιώ για την πορεία του ελληνικού Έθνους, το όποιο συνε­χώς αφελληνίζεται, αποχριστιανίζεται, αποχρωματίζεται, αποκόπτεται από τις ρίζες του και χάνει τα στοιχεία της ταυτότητας του».(Προωσπικές σημειώσεις του π.Πέτρου Χιρς).

Νομοθεσία στην Ελλάδα για την κατ’ οίκον διδασκαλία

Η νομοθεσία η οποία έχει θεσμοθετηθεί και αφορά την κατ’ οίκον διδασκαλία στην Ελλάδα είναι συγκεκριμένη και την παραθέτουμε παρακάτω έτσι όπως είναι εγγεγραμμένη στην εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

Σύμφωνα  με το άρθρο 6 παρ.4 περ. γ΄ εδ. β΄του ν.3699/2008 και το υπ’ αριθμ. 6622/Γ6/20-1-2009 έγγραφο της Δ/νσης Ειδικής Αγωγής του ΥΠ.Ε.Π.Θ., η έγκριση της διδασκαλίας στο σπίτι γίνεται από τον Δ/ντή Εκπαίδευσης της αντίστοιχης βαθμίδας. Θα πρέπει ο κατάλογος των εγκεκριμένων διδασκαλιών στο σπίτι να διαβιβάζεται από την Διεύθυνση Εκπαίδευσης στη Δ/νση Ειδικής Αγωγής του ΥΠ.Ε.Π.Θ. για ενημέρωση.

Οι προϋποθέσεις  που έχουν οριστεί, η διαδικασία και ο τρόπος παροχής εκπαίδευσης στο σπίτι έχει ως εξής:

1)      Η ανάγκη για παροχή εκπαίδευσης στο σπίτι διαπιστώνεται από το οικείο Κ.Δ.Α.Υ. (Κέντρο Διάγνωσης, Αξιολόγησης και Υποστήριξης) , σε συνεργασία με τους Σχ. Συμβούλους Ειδικής Αγωγής και τους αρμόδιους κατά περίπτωση Σχ. Συμβούλους Προσχολικής Αγωγής, Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, καθώς και το Ε.Ε.Π. που υπηρετεί στις Σ.Μ.Ε.Α. (Σχολικές Μονάδες Ειδικής Αγωγής), ύστερα από σχετικό αίτημα που υποβάλλεται από το γονέα ή κηδεμόνα του μαθητή προς το Διευθυντή του σχολείου σε περίπτωση που κρίνεται αναγκαία η παραμονή του μαθητη στο σπίτι για πάνω από δύο μήνες μέσα στο σχολικό έτος ή πάνω από δύο ημέρες την εβδομάδα για μεγάλο χρονικό διάστημα.

2)      Για την  έγκριση και έναρξη προγράμματος εκπαίδευσης στο σπίτι απαραίτητη προϋπόθεση είναι η εγγραφή του μαθητή σε σχολική μονάδα, είτε γενικής είτε ειδικής εκπαίδευσης.

3)      Ο θεσμός της εκπαίδευσης στο σπίτι δεν υποκαθιστά, σε καμία περίπτωση την πιθανή αδυναμία του σχολείου να ενσωματώσει το μαθητή. Είναι θεσμός που στοχεύει στην ένταξη και όχι στον έμμεσο αποκλεισμό.

4)      Η εκπαίδευση στο σπίτι καλύπτει τόσο ακαδημαϊκά όσο και ειδικά προγράμματα , όπως φυσιοθεραπεία, λογοθεραπεία κ.α., ανάλογα με τις ανάγκες του μαθητή όπως αυτές διαπιστώνονται από το Κ.Δ.Α.Υ. Ο εκπαιδευτικός της τάξης στην οποία ανήκει ο μαθητής , συνεργάζεται με το οικείο Κ.Δ.Α.Υ. και είναι ενήμερος για το πρόγραμμα του μαθητή αυτού.

5)      Οι εκπαιδευτικοί και το Ε.Ε.Π. που αναλαμβάνουν πρόγραμμα εκπαίδευσης στο σπίτι βρίσκονται σε διαρκή συνεργασία με το σχολείο στο οποίο ανήκει ο μαθητής και μεριμνούν για: α)την εξασφάλιση και παροχή εποπτικού και διδακτικού υλικού, β) την παρακολούθηση του προγράμματος του σχολείου και την εξασφάλιση συμβατότητας με το πρόγραμμα της τάξης υποδοχής του μαθητή, γ) την οργάνωση βραχυχρόνιων επισκέψεων του μαθητή στο σχολείο όταν η κατάσταση του το επιτρέπει.

6)      Το προσωπικό του Κ.Δ.Α.Υ. αναλαμβάνει τη συμβουλευτική των γονέων σχετικά με την προοπτική του προγράμματος, την προοπτική ένταξης του μαθητή , την οργάνωση της οικογένειας σε σχέση με τις ιδιαίτερες ανάγκες του παιδιού και την επιτυχή υλοποίηση του προγράμματος στο σπίτι, καθώς και άλλα συναφή προβλήματα που προκύπτουν.

7)      Ο Διευθυντής του σχολείου τηρεί ατομικό φάκελο του παιδιού.

8)      Το προσωπικό του Κ.Δ.Α.Υ. αξιολογεί και αναθεωρεί ανά τρίμηνο τα μακροχρόνια προγράμματα παροχής εκπαίδευσης στο σπίτι.

9)      Τα Κ.Δ.Α.Υ. διαθέτου ενημερωτικά φυλλάδια με θέμα την παροχή εκπαίδευσης στο σπίτι.

10)  Τα προγράμματα παροχής εκπαίδευσης στο σπίτι εφαρμόζονται και ε τη χρήση των τεχνολογιών πληροφορίας και επικοινωνίας και εντάσσονται, επίσης σε προγράμματα εξ αποστάσεως εκπαίδευσης.

Το Τμήμα Ένταξης Ειδικής Αγωγής του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου αναλαμβάνει εκπόνηση, παρακολούθηση και αξιολόγηση πιλοτικών προγραμμάτων εκπαίδευσης στο σπίτι στα πλαίσια της διαμόρφωσης ειδικών αναλυτικών προγραμμάτων.

Παρακάτω θα αναφερθούμε συγκεκριμένα για το ρόλο των εκπαιδευτικών που παρέχουν διδασκαλία στο σπίτι και ποιες οι υποχρεώσεις που έχουν:

1) Ενημερώνονται  από το σχολείο και την οικογένεια για τους ιδιαίτερους λόγους, για τους οποίους ο μαθητής που αναλαμβάνουν να υποστηρίξουν αδυνατεί να παρακολουθήσει το πρόγραμμα το πρόγραμμα στο σχολείο, και συνεργάζονται με τους φορείς του προγράμματος θεραπείας του παιδιού.

11)  Συγκεντρώνουν πληροφορίες για το ιστορικό του μαθητή από την οικογένεια και ενημερώνονται για τον ιδιαίτερο τρόπο της εκπαιδευτικής αντιμετώπισης, από το σχολικό σύμβουλο ειδικής αγωγής.

12)  Συνεργάζονται με το σχολικό σύμβουλο ειδικής αγωγής για τον καθορισμό και την εφαρμογή του ωραρίου εργασίας, ανάλογα με την ιδιαιτερότητα κάθε περίπτωσης και προβαίνουν στη σύνταξη του ατομικού εκπαιδευτικού προγράμματος διδασκαλίας, ύστερα από μαθησιακή αξιολόγηση.

13)  Τηρούν εβδομαδιαίο ημερολόγιο δραστηριοτήτων με ημερίσιες καταγραφές του προγράμματος του μαθητή. Οι μαθητές που παρουσιάζουν ιδιαίτερη δυσκολία και έχουν ανάγκη ειδικής διεπιστημονικής στήριξης, υποστηρίζονται από το σχολικό σύμβουλο ειδικής αγωγής, το ΚΔΑΥ  και την ομάδα θεραπείας.

14)  Διευκολύνουν την ένταξη του μαθητή , όταν επανέλθει στη τάξη, με την προσαρμογή του εκπαιδευτικού προγράμματος σε συνεννόηση με τον εκπαιδευτικό της τάξης.

15)  Υποβοηθούν προγράμματα ένταξης του μαθητή στη σχολική τάξη και γενικότερα  στη σχολική ζωή, όταν αυτό είναι εφικτό.

Συντάσσουν και υποβάλλουν ατομικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα του μαθητή σε τρία αντίτυπα στο σχολικό σύμβουλο ειδικής αγωγής και συνεργάζονται μαζί του σε τακτά χρονικά διαστήματα και άμεσα, όταν προκύπτει ιδιαίτερο πρόβλημα.

Όλα τα παραπάνω αναφέρονταν στην Εφημερίδα της κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας και ορίζονται από το νόμο. Εδώ να προσθέσουμε ότι όσον αφορά το εκπαιδευτικό πρόγραμμα των παιδιών αυτών δηλαδή τα μαθήματα που διδάσκονται στο σπίτι είναι τα ίδια με αυτά του σχολείου, όπως μου ανάφερε ένας σύμβουλος ειδικής αγωγής , και βέβαια προσαρμόζονται σε μικρότερο διάστημα χρονικού ορίου. Τα μαθήματα αυτά δεν διαρκούν τόσες ώρες όσο στο σχολείο .

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Κλείνοντας θα ήθελα να αναφέρω κάποιες προσωπικές σκέψεις οι οποίες και αποτελέσαν το εφαλτήριο για τη συγγραφή της συγκεκριμένης εργασίας. Η παιδεία αποτελεί σημαντικό στοιχείο για έναν λαό. Δεν θα πρέπει βέβαια να είναι κατευθυνούμενη και να υποκρύπτονται προσωπικά συμφέροντα επιδιώκοντας τη μαζοποίηση του λαού. Ο κάθε άνθρωπος δεν είναι υποχρεωμένος να υπόκειται σε οποιαδήποτε αλλοίωση και καταπάτηση των προσωπικών του πιστεύω, αξιών και απόψεων. Η κοινωνία στις μέρες μας τείνει να απαλλοτριώσει τους δεσμούς των ανθρώπων στο βωμό του εκσυγχρονισσμού και της εξέλιξης της «νέας τάξης» πραγμάτων. Σε αυτήν λοιπόν τη τάση επεμβαίνει η κατ’ οίκον εκπαίδευση, και αφορά τις οικογένειες οι οποίες δεν επιθυμούν να ακολουθήσουν τη τάση της «νέας» εποχής, τη μάζα με όσα έπονται αυτής, θέλοντας έτσι να μεταφέρουν στα παιδιά τους την αγωγή που αυτοί επιθυμούν κάνοντας τον προσωπικό τους αγώνα που συνοδεύεται με θυσίες και κόπο. Συγκεκριμένα στην Ελλάδα δεν υφίσταται κατ’ οίκον εκπαίδευση καθώς δε δίνει η νομοθεσία το δικαίωμα στις ελληνικές οικογένειες να ασκήσουν εκπαίδευση στα παιδιά τους, καθιστώντας τη χώρα μας από τις λίγες που δεν επιτρέπεται νομικά αυτή η μορφή εκπαίδευσης. Αρκείται όπως αναφέραμε και παραπάνω στην κατ’ οίκον διδασκαλία που αφορά τα παιδιά με ειδικές ανάγκες.

Το άρθρο ΙΙ-74 του Συντάγματος της Ευρώπης σχετικά με το δικαίωμα εκπαίδευσης ρητά αναφέρει ότι το δικαίωμα των γονέων να εξασφαλίζουν την εκπαίδευση και τη μόρφωση των τέκνων τους σύμφωνα με τις θρησκευτικές, φιλοσοφικές και παιδαγωγικές πεποιθήσεις τους, γίνεται σεβαστό από την εθνική νομοθεσία όπου ασκείται.

Ο νόμος περί παιδείας του ελληνικού κράτους αμελεί τον ενεργό ρόλο των γονέων στη μόρφωση των παιδιών τους. Περιορίζεται μόνο στην απλή και τυπική συμμετοχή τους στα δυσκίνητα συλλογικά διοικητικά όργανα του σχολείου. Δεν υπάρχει νομοθετική διάταξη που να τους καθιστά πραγματικούς κοινωνούς στην παροχή της παιδείας.(Από τις προσωπικές σημειώσεις του π.Πέτρου Χιρς). (

Τέλος ευχόμαστε το ελληνικό κράτος να θεσπίσει νόμο που να επιτρέπει την παροχή εκπαίδευσης στο σπίτι στις ελληνικές οικογένειες δίνοντας την ελευθερία έκφρασης και ενεργής συμμετοχής των γονέων στην διαμόρφωση ήθους, χαρακτήρα και επαρκούς μορφωτικού επιπέδου στα παιδιά τους. )(Ε 

Μ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗ  ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1.      Apple, M. W. (2005). Away with all teachers: The cultural politics of homeschooling. In B. S. Cooper (Ed.), Homeschooling in full view: A reader (pp. 75-95). Greenwich, CT: Information Age.

2.      Aras, A. B.. (1999), “Homeschool and the redefinition of Citizenship”, Education Policy Analysis Archives, vol.7, No. 27.1-12.

3.      Atic, ” Homeschooling as an alternative school model in creating people able to compete in todays highly competitive world”.

4.      Aurini , J & Davies ,S. (2005). “British Journal of Sociology of Education”.Canada, McMaster University.

5.      Blok, H. & Karsten , S .(2011).“Inspection of Home Education in European Countries”.European Journal of Education, vol. 46, Part II, No. 1, 138-152.

6.      Blokhuis,  J. C.  (2010).Robert Kunzman. Write These Laws on Your Children: inside the “ World of Conservative Christian Homeschooling”. Theory and Research in Education, 8, 322-326.

7.      Bolle B.M.,Wessel R.D, Mylvihill T.M. (2007). “Transitional Experiences of First-Year College Students Who Were Homeschooled”.The Johns Hopkins University Press,Vol.48, No.6,637-654

8.      Brainerd, L. W. , Sobanski, J. and Winegardner, R. (2002).“Basic Skills for Homeschooling”.New York, Learning Express.

9.      Biggs, D. and Porter, G. (1994) Parental choice in the USA. In J.M. Halstead (ed.) Parental Choice in Education: Principles, Policy and Practice . London: Kogan Page.

10.  Burkard, T., & O’Keeffe, D. (2005). Homeschooling: The case against compulsory attendance laws. In B. S. Cooper (Ed.), Homeschooling in full view: A reader (pp. 229-249). Greenwich, CT: Information Age.

11.  Chatham, A.D. (1991) Home vs. public schooling: What about relationships in adolescence? University of Oklahoma PhD thesis. Ann Arbor, MI: UMI Dissertation Services, 1996.

12.  Cibulka, J. (1991). State regulation of home schooling: Apolicy analysis. In J. Van Galen &M.A. Pitman (Eds.), Home schooling: Political, historical, and pedagogical perspectives (pp. 101–119). Norwood, NJ: Ablex

13.  Cizek, G. (1994) Religious education in home schools: Goals/outcomes mismatch? Religious Education 89 (1), 43_51.

14.  Collom, E., & Mitchell, D. E. (2005). Homeschooling as a social movement: Identifying the determinants of homeschoolers’ perceptions. Sociological Spectrum, 25, 273-305.

15.  Cooper, B. S. & Sureau ,J. (2007). “The politics of Homeschooling, New Developments, New Challenges”, Educational Policy, vol.21, No.1, 110-131.

16.  Davies, S. & Aurini, J. “Homeschooling and Canadian Educational Politics͘ Rights, Pluralism and Pedagogical Individualism”. Department of Sociology, McMaster University, Hamilton, Ontario, Canada.

17.  Duffey, J. (1998) Home schooling: A controversial alternative. Education Alternatives May, 23_26.

18.  Ed Colom. (2005), “The Ins and Outs of homeschooling”. The determinants of Parental Motivations and Student Achievement, Education and Urban Society, vol.37, No.3, 307-335.

19.  E de Waal &  Theron T. (2003), “Homeschooling as an Alternative form of Educational Provision in South Africa and the USA”, Evaluation and Research in Education, vol. 17,  No. 2 & 3, 144-156.

20.  Erickson, D. A. (2005). Homeschooling and the common school nightmare. In B. S. Cooper  (Ed.), Homeschooling in full view: A reader (pp. 21-44). Greenwich, CT: Information Age.

21.  Fash, C.D. (1994) Issues relating to the education of children in the home setting. Northern Arizona University PhD thesis. Ann Arbor, MI: UMI Dissertation Services, 1995.

22.  Franzosa, S.D. (1991). The best and wisest parent : A critique of John Holt’s philosophy of parent. In J. Van Galen and M.A Pitman (Eds), Homeschooling : Political ,historical and pedagogical perspectives Norwood, New Jersey: Ablex Publishing Corporation.

23.  Hahn, K. and Hasson, M. (1996) Catholic Education: Homeward Bound. San Francisco Ignatius Press.

24.  Hirsch, F.D. Jr. (1988) Cultural Literacy: What Every American Needs to Know. New York: Vintage Books.

25.  Hood, M.K. (1990) Contemporary philosophical influences on the home-school movement. University of Alabama PhD thesis. Ann Arbor, MI: UMI Dissertation Services, 1996.

26.  Ice , C. L.  and Hoover-Dempsey, K. V.  (2011), “Linking Parental Motivations for Involvement and Student Proximal Achievement Outcomes in Homeschooling and Public Schooling Settings”. Education and Urban Society, 43, 339-369.

27.  Isenberg, E. J. (2007). “What have we learned About Homeschooling?”. Peabody Journal of Education, 82: 2-3, 387-409.

28.  Gordon, W. (1994). The law of homeschooling. Topeka, KS: National Organization on Legal Problems of Education.

29.  Grubb, D. (1998), “Homeschooling. Who and Why?”,Paper  presented at the Annual Meeting of the Mid-South Educational Research Association (27^th New Orleans. L.A , November 3-6  1998).

30.  Guterson, D. (1992). Family matters: Why home schooling makes sense. San Diego, CA: Harcourt, Brace.

31.  IES (Institute of Education Sciences), 2008,“1.5 Million Homeschooled Students in the United States in 2007”.

32.  Kirschner, J. (1991). The shifting role of family and school as educator: A historical perspective.  In J. Van Galen and M.A Pitman (Eds), Homeschooling : Political ,historical and pedagogical perspectives Norwood, New Jersey: Ablex Publishing Corporation.

33.  Knowles, J.G., Muchmore, J.A. and Spaulding, H.W. (1994) Home education as an alternative to institutionalized education. The Educational Forum 58, 238_243.

34.  Lape, P.N.P. (1987) Home schooling: A historical perspective. Southern Illinois University at Carbondale PhD thesis. Ann Arbor, MI: UMI Dissertation Services, 1996.

35.  Mayberry , M. & Knowles , J. G. (1989), “Family Unity Objectives of Parents Who Teach Their Children͘ Ideological and Pedagogical Orientations to Home Schooling”.The Urban Review, vol.21, No.4, 209-225.

36.  Mayberry M., J. G. Knowles, B. Ray, and S. Marlow. 1995. Home schooling: Parents as educators. Thousand Oaks, CA: Corwin.

37.  McCarthy, M. (1992). Homeschooling and the law (Policy Bulletin No. PB-B15, ED349 702). Bloomington: Indiana University, Education Policy Center.

38.  McDowell, Susan and Brian Ray, eds. 2000. The Home Education Movement in Context, Practice, and Theory. Peabody Journal of Education 75(1/2): 8-300 (Special Issue).

39.  Meighan, R. (1997) The Next Learning System: And Why Home-Schoolers Are Trailblazers Nottinghamshire: Educational Heretics Press.

40.  Metcalf, K.K. and Tait, P.A. (1999) Free market policies and public education: What is the cost of choice? Phi Delta Kappan 81 (1), 65_75.

41.  Meyer, J. (2000). Reflections on education as transcendence. In L.Cuban & D. Shipps (Eds.), Reconstructing the common good in education: Coping with intractable American dilemmas (pp. 206-222). Stanford, CA: Stanford University Press.

42.  Moss, P.M. (1995) Benedictines without monasteries: Homeschoolers and the contradictions of community. Cornell University PhD thesis. Ann Arbor, MI: UMI Dissertation Services, 1996.

43.  Natale, J.A. (1995) Home, but not alone. The American School Board Journal 182 (7), 34_36.

44.  National Commission on Excellence in Education (1983) A Nation at Risk: The Imperative for Educational Reform. A Report to the Nation and the Secretary of Education Washington, D.C. Superintendent of Documents, US Government Printing Office.

45.  Nelsen, M.B. (1998) Beyond the stereotypes: Home schools as a legitimate educational alternative. Alternative Schooling Oct, 32_37.

46.  Nemer, Kariane M. 2002. Understudied Education: Toward Building a Homeschooling Research Agenda. Occasional Paper No. 48, National Center for the Study of Privatization in Education. New York: Teachers College, Columbia University

47.  Parker, R.D. (1992) Inside home schools: A portrait of eighty-four Texas families and the schools in their homes. Texas Tech University MEd thesis. Ann Arbor, MI: UMI Dissertation Services, 1995.

48.  Princiotta, D., & Bielick, S. (2006). Homeschooling in the United States: 2003 (NCES 2006-042). Washington, DC: U.S. Department of Education, National Center for Education Statistics.

49.    Ray, Brian D. 2004. Worldwide Guide to Homeschooling 2004-2005. Nashville, TN: Broadman & Holman

50.  Ray, B. D.( 2003). Home schooling grows up. Salem, OR: National Home Education Research Institute.

51.  Rivero,L. (2008). “The Homeschooling Option. How to decide When It’ s Right for your family”. New York, Palgrave Macmillan.

52.  Romanowski , M. H. (2006). “Revisiting the Common Myths about Homeschooling”. The Clearing House. A journal of Educational Strategies, Issues and Ideas, Ohio Northern University in Ada, Heldret Publications.

53.  Somerville, S. W. (2005). Legal rights for homeschool families. In B. S. Cooper (Ed.), Homeschooling in full view: A reader (pp. 135-149). Greenwich, CT: Information Age.

54.  Stevens, Mitchell L. 2001. Kingdom of Children: Culture and Controversy in the Homeschooling Movement. Princeton, NJ: Princeton University Press.

55.  Theron, A.M.C. and Van Staden, J.G. (1995) The education system of the USA. In E. Dekker and O.J. Van Schalkwyk (eds) Modern Education Systems (2nd edn). Durban: Butterworths.

56.  Van Galen, J. (1991) Ideologues and pedagogues: Parents who teach their children at home. In J. Van Galen and M.A. Pitman (eds) Home Schooling: Political, Historical, and Pedagogical Perspectives. Norwood, NJ: Ablex Publishing.

57.  Van Galen, J.A. (1988) Ideology, curriculum and pedagogy in home. Education and Urban Society 21 (1) 52_67.

58.  Van Galen J.A, (1991).Ideologues and pedagogues: Parents who teach their children at home. In J. Van Galen and M.A Pitman (Eds), Homeschooling : Political ,historical and pedagogical perspectives Norwood, New Jersey: Ablex Publishing Corporation.

59.  Vender, Jo Ann C.  (2004), “Geography in Homeschool America: Status and Opportunities”. Penn State University.

60.  Wagenaar, T.C. (1997) What characterizes home schoolers? A national study. Education 117 (3), 440_444.

61.  Whitehead, J.W. and Crow, A.I. (1993) Home Education: Rights and Reasons. Wheaton, IL: Crossway Books.

62.  Wynn, D.E. (1985) A study of the development of home schools as an alternative to public school education. Tennessee State University PhD thesis. Ann Arbor, MI: UMI Dissertation Services, 1996.

HΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ

63.  Bielick, S., Chandler, K., & Broughman, S. (2001). Homeschooling in the United States: 1999. Washington, DC: U.S. Department of Education, National Center for Education Statistics. Retrieved April 18, 2006 from http://nces.ed.gov/pubsearch /pubsinfo.asp?pubid=2001033

64.  “Classical Homeschooling” ,Homeschooling Learning Network, 21 July 2010,από  : www.hlnfamily.com

65.  “Homeschooling”,1995-2012, The Nermours Foundation, από : http://kidshealth.org/kid/feeling/school/homeschool.html

66.  Soronen, L. (2006, February). Homeschooling and the law: Good policy—and good relations with parents—can help avert litigation. Leadership Insider: Practical Perspectives on School Law and Policy. Retrieved April 21, 2006, from http://www.nsba.org/site/docs/ 38000/37939.pdf.

 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

67.  Ελλάς, Βουλή, (2007,3 Απρίλιος). Νόμος υπ΄αρ. 2817/2000. Εφημερίς της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, Τεύχος δεύτερο,Αρ. Φ. 449. Αθήνα: Εθνικό Τυπογραφείο.

Προσωπικές σημειώσεις π.Πέτρου Χιρς «Home Education».